Olen sinun, sinä olet minun rozdział 1

Dźwięk otwieranych drzwi uświadomił mi, że już wrócił. Szybciej niż zawsze. Zamknąłem pospiesznie okno odsuwając się od niego. Nie chciałem, aby widział jak obserwuje okolicę. Jak sprawdzam co gdzie jest.... jak chłonę życie. Jak nic znowu by się wściekł, a kolejnego dnia tak jak na początku zabiłby okna deskami zabierając mi dostęp do świata oraz życia.
Stanąłem na środku pomieszczenia, w którym się znajdowałem nie bardzo wiedząc co mam zrobić w tym momencie. Gdyby wrócił tak jak wracał cały czas siedziałbym teraz grzecznie przy stole i czekał. Ale stół był za daleko abym teraz do niego podbiegł. A jeżeli on by to zauważył wydałoby mu się to za bardzo podejrzane i znowu byłbym na celowniku.
Owszem.
Wiem.
Nadal na nim jestem, ale mam troszkę "luzu", że tak to nazwę. Mogłem samodzielnie poruszać się po tym mieszkaniu z całkowitym zakazem zbliżania się do okien oraz drzwi.
Drzwi się otworzyły.
Do środka weszły cztery istoty. Taa.... istoty. Jeden człowiek, jeden mieszaniec, jeden obcy oraz pies. Ten ostatni spojrzał w moim kierunku, przekręcił łeb w bok po czym podszedł do mnie i otarł się swoim cielskiem o moje nogi. Zatapiając palce w jego sierści przyjrzałem się osobą w pomieszczeniu. Pierwszy- człowiek, był wysoki, miał szerokie ramiona, długie do pasa czarne włosy, czarne oczy oraz bladą cere. Drugi- mieszaniec, był średniego wzrostu, miał bardziej wątłą sylwetkę niż jego towarzysz, ale daleko mu było do tak wypasionego ciała jakie ja miałem, krótko ścięte czerwone włosy, zielone oczy oraz ostro zakończone uszy. Trzeci- obcy, był mniejwięcej mojego wzrostu jak i postury, miał białe włosy sięgające mu ramion, jasnoniebieskie oczy, ostro zakończone uszy oraz runiczny znak pod jego lewym okiem. Ja również go posiadałem, ale mój się nieco różnił od jego.
Nie miałem pojęcia jakim cudem te trzy różne osoby się znały i ze sobą wytrzymywały, biorąc pod uwagę temperament oraz nerwy pierwszego z nich- człowieka.
Taaa....
To on był właściecielem psa (na marginesie pies miał całą czarną sierść, ale oczy kompletnie białe) oraz mojej celi w tym więzieniu.
Cała trójka spojrzała w moim kierunku, kiedy zorientowali się, że stoję jak ten głupek na środku i nic nie robię.
- Hej.- Przywitał się mieszaniec. Warivv. Nie odpowiedziałem. Bałem się go trochę.
- Nie zaczynaj.- Warknął człowiek. Moraeulf. Go bałem się bardziej niż Warivv'a chociaż to on ze względu na swoje pochodzenie mógłby być bardziej niebezpieczny.... no ale wybaczcie. No z Moraeulf'em mieszkałem więc to jego się najbardziej bałem.
- Kultura wymaga się przywitać.- Odparł ostatni. Obcy. Faoiltiar. Tego z kolei wcale nie rozumiałem.
- To się wita tylko z Kłem, więc przestańcie próbować za każdym razem kiedy włazicie do tego domu.
- Widocznie Kieł zdobył jego zaufanie.
- Aoi....- Ostrzegawczy ton Moraeulf'a, sprawił, że zrobiłem jeden krok do tyłu. To przykuło ich uwagę. Znowu byłem pod obstrzałem ich spojrzeń. Chciałem zniknąć. Schować się gdzieś głęboko pod ziemią, aby nie musieli mnie oglądać.
- Nie uciekaj...- Zaczął Warivv, ale ja znowu zrobiłem kilka kroków do tyłu. Czułem, po prostu czułem, że ich pojawienie nie wróży niczego przyjemnego.
- Stój.- Rozkaz. Moje ciało zesztywniało. Nie mogłem się ruszyć mimo, że bardzo tego chciałem. Usłyszałem za swoimi plecami ciche warczenie.- Kieł, spokój.- Warknął Moraeulf, ale pies nie przestał, tylko nasilił swój warkot podchodząc do mnie i stając koło mojej prawej nogi.- Kieł!
Odpuść. Nie chcę aby na ciebie krzyczał. Będzie zły....
To niech on też odpuści. Ty również byś sobie darował i w końcu się do nich odezwał. Od prawie roku z nikim nie gadasz. Od chwili kiedy cię....
Złapaliście. Ta, masz rację. Starczy, że gadam z tobą.
Ale nie z nimi! To oni są gatunkiem naczelnym, to oni cię....
Przestań. I nie warcz na mnie.
Poklepałem psa po głowie. Ten prychnął na mnie tylko i ułożył się koło moich nóg nie wydając już żadnego dźwięku. Wypuściłem cicho powietrze i spojrzałem na swoje potencjalne zagrożenie. Nie moja wina, że się nie odzywałem kiedy tylko ich zobaczyłem. Jakiś irrancjonalny strach chwycił mnie za gardło i nie pozwolił się przy nich odzywać, a przez to oni nie pozwalali mi widywać innych oraz wychodzić z tego domu ponieważ ciągle widzieli we mnie zagrożenie. We mnie!
Przyglądali mi się uważnie oceniając dokładnie coś co sobie ubzdurali w swoich łepetynkach.
Przekrzywiłem głowę w bok. Znak, że czekam na to co mają do powiedzenia.
- Zaczniesz z nami rozmawiać?- Zapytał Warivv. Milczałem. Nawet nie drgnąłem.
- Powiedz chociaż jak się nazywasz.- poprosił Obcy. Po co im to wiedzieć? Jak i tak nie będą używać mojego imienia w rozmowie.- Byłem ostatnio w Framvarðarsveit.- Wpadłem na stół, który znajdował się pare kroków za mną po tym jak usłyszałem gdzie on był. Po co on tam polazł?!
Moje zachowanie widocznie ich zaintygowało, bo zbliżyli się do mnie jeszcze bardziej przyglądajac mi się bardzo dokładnie.
- Poprosiłem o listę osób, które ostatnio zostały tutaj zesłane....- Kontynuował Faoiltiar. Brałem powolne, ale głębokie oddechy próbując się uspokoić. Jeżeli tutaj przy nich wybuchnę jak nic skrócą mnie o głowę.- Podano mi pięć imion. Samych imion. Usłyszałem, że powód zesłania tych osób jest utajniony. Powiedz.... które z tych imion jest twoje...
- Chcemy znać tylko twoje imię.- Dodał Warivv. Spojrzałem na niego. Kątem oka widziałem jak Kieł podchodził do swojego pana i stawał pomiędzy mną a nim. Wiedział... wyczuwał co się może stać, jeżeli przekroczą pewne granice. Odchyliłem głowę delikatnie do tyłu i przyglądałem im się uważnie czekając aż podadzą te cholerne imiona.
- Acalia.- Padło pierwsze imię. Nie poruszyłem się.- Eredin.- Kolejne wypowiedziane imię nie należało do mine.- Ivelios.- Spróbował ponownie. Niestety nie miał szczęścia.- Kael.- Patrzyłem mu głęboko w oczy. Wiedziałem co się stanie z moimi jeżeli wypowie na głos moje imię. Zawsze się tak działo.- Shiruu.- Drgnął kiedy przez moje oczy przemknęła złota poświata by po chwili ich kolor wrócił do wcześniejszej barwy. Łypąłem na niego wilkiem. Znali moje imię. Po roku w końcu je poznali.
- Shiruu....- Powtórzył Warivv. Moje oczy ponownie zmieniły tymczasowo barwę. Kieł warczał cicho. Spojrzałem na niego. Pisnął cicho i podkulając ogon uciekł pod jedyne łóżko znajdujące się w tej izbie. Cała trójka spojrzała na niego nie rozumiejąc kompletnie poczynań futrzaka. Ja je rozumiałem, aż nazbyt dobrze.
- Strażnik Północnej Świątyni.- Powiedział cicho Faoiltiar. Stół o który opierałem delikatnie dłonie przestał właśnie istnieć. Wiedziałem, że moje oczy całkowicie zmieniły barwę na złorą, nos oraz czoło delikatnie się zmarszczyły, pojawiły się ciemne cienie pod oczyma, uszy bardziej się wydłużyły, a runiczny znak na moim policzku zaczął świecić na czerwono. Oddychałem głośno próbując się uspokoić.- Przepraszam! Nie chciałem tego mówić na głos! Wybacz!
- Co ty...?!
- Zamknij się!- Obcy ucziszył człowieka, z czego ten nie był za bardzo zadowolony, ale nie wypowiedział żadnego słowa.- Shiruu, proszę cię.... panuj nad sobą. Jeżeli się opanujesz zabiorę cię na spacer po osadzie.- Dodał Faoilitiar.
- Ochujałeś?!
- On MUSI wyjść na zewnątrz chociaż raz dziennie! MUSI! Rozumiesz?!
- Nic nie musi! Co najwyżej się słuchać i....- Przerwał kiedy jedna z szafek za moimi plecami roztrzaskała się na drobne kawałki. Porcelana która się w niej znajdowała rozbiła się na podłodze. A ja nawet tego nie dotknąłem!
- Musi i wyjdzie! Z twoim błogosławieństwem albo bez!
- Sami daliście mi go pod opiekę! Więc nie wpierdalaj się w moje decyzję!
- Ty nic pojebana góro mięśni nie rozumiesz!
- Faoiltiar uspokój się trochę.- Upomniał go delikatnie Warivv.
- JA KURWA JESTEM SPOKOJNY!
- Właśnie widzę.
- TEMPE CHUJE!!!!- Faoiltiar krzyknął na cały głos, a koło jego ciała pojawiły się małe wyładowania elektryczne. Otworzyłem zaskoczony szerzej oczy. Ten chłopak był z plemienia Elektro. Plemienia, które praktycznie wyginęło.
- Uspokój się, bo cię zakuje w kajdany.- Ostrzegł go Moraeulf. Chłopak zaśmiał się chisterycznie.
- Spoko. Ale najpierw wywieź mnie na drugą stronę planety.- Powiedział sarkastycznie. Spojrzeli na niego jak na głupka. Z jego ciała nadal wydobywały się małe wyładowania. Tak mnie one zainteresowały, że postanowiłem podejść do niego. Cała trójka zauważyła moje posunięcie, kiedy wyciągnąłem delikatnie dłoń przed siebie, aby dotknąć owego wyładowania. Połaskotało. Zachichotałem cicho pod nosem. Znowu to zrobiłem i znowu mnie połaskotało. A ja znowu zachichotałem. Cofnąłem rękę kiedy zobaczyłem jak się na mnie gapią.- Powiedz mi... długo jeszcze wytrzymasz??- Wiedziałem, że to pytanie kierował do mnie. Wzruszyłem delikatnie ramionami, w ten sposób pierwszy raz nawiązując z nimi jakąkolwiek pseudokomunikacje.
- Co wytrzyma?- Zapytał Warivv.
- Zamieniłeś się mózgami z Moraeulf'em?- Zapytał sarkastycznie.- Mogę?- Zapytał. Wiedziałem do czego pił. Wzruszyłem ramionami. Niech robi co chce.- Hmmm.... ja.... nie.... uważacie mnie od samego początku za jednego z silniejszych przedstawicieli mojego gatunku. Mojej rasy.
- No tak.- Przyznał mu rację Warivv.
- Kiedy wpadam w złość mogę zniszczyć jakieś krzesło lub delikatnie porazić kogoś prądem.
- Pamiętam. Boli, ale można to przeżyć.- niechetnie przyznał mu racje Moraeulf. Chłopak podrapał się zmieszany po głowie. Chyba poraził tą górę mięśni prądem. Dobrze mu tak!
- Ja się musze zdenerwować, aby takie coś zrobić.
- Do czego zmierzasz?- Najwyższy w towarzystwie nie wytrzymał i zadał dręczące go pytanie próbując w ten sposób ponaglić chłopaka. Ten spojrzał na mnie jakby chciał się upewnić, że może to powiedzieć. A ja znowu wzruszyłem delikatnie ramionami.
- On z kolei działa ciutkę innaczej niż ja.
- Co przez to rozumiesz?
- Jakby wam to wytłumaczyć...- Podrapał się po głowie.- Ja chodzę cały czas spokojny i czasami coś mnie wkurwi i wybuchnę. On z kolei cały czas chodzi wkurwiony, a żeby przez chwilę nic nie wybuchło musi się uspokoić. Chociaż to też złe określenie. Jeżeli ma przy sobie to co go uspokaja co koi jego nerwy oraz emocję wszystko jest w pożądku, ale jeżeli ktoś mu to odbierze, to tylko jego dobra wola, chęci i życzliwość utrzymają go w ryzach i niczego ani nikogo nie rozpierdoli. A my.... my go od tego odcieliśmy na jakiś rok. Kieł trochę go stopował, ale to powoli przestanie działać. A jak mu puszczą wszystkie hamulce, które z nieznanych dla mnie powodów na siebie nałożył.... no cóż.... w najlepszym przypadku wszystko i wszyscy w obrębkie jakiś dwóch tysięcy kilometrów przestanie istnieć. Tak po prostu. O. Puff. I nie ma.- Wyjaśnił. Przeciągnąłem językiem po ustach.
- Co?
- To co słyszeliście. Dlatego mówię, on MUSI wyjść.- Nalegał chłopak.
- Nie przesadzasz czasami?
- Czy twoja ostatnia dziwka wyssała ci reszte mózgu przez chuja?- Faoiltiar warknąl na Moraeulf'a wypuszczając z ciała ładunki elektryczne. Znowu zapragnąłem ich dotknąć tak więc zrobiłem. I znowu się zaśmiałem wywołując tym samym wszechobecną ciszę.- Ciebie to nie boli?- Zapytał zaskoczony właściciel wyładowań elektrycznych. Spojrzałem na niego próbując ukryć swój uśmiech i pokręciłem przecząco głową.- Nic, a nic??- Zapytał. Przyglądałem mu się uważnie oceniając jego osobę. Zmróżyłem delikatnie oczy przekżywając głowę w bok po czym uśmiechnąłem się wrednie.
To mnie łaskocze. Nic więcej.
Po jego reakcji wywnioskowałem, że usłyszał mnie dobrze i wyraźnie, kiedy podskoczył jak poparzony i wlepił we mnie swoje ślepia. Podrapałem się zmieszany po nosie.
Dlaczego reagujesz tak samo jak Kieł, kiedy pierwszy raz się do niego odezwałem?
Zapytałem oburzony. Ten nadal gapił się na mnie jakbym stał przed nim bez żadnego odzienia. Poczekałem chwilę, ale ten nic się nie odezwał.
Dobra, nie masz zamiaru mi odpowiadać to nie.
Odwróciłem się tyłem do niego. Zatrzymała mnie jego dłoń lądująca na mojej.
- Czekaj! Przepraszam! Po prostu mnie zaskoczyłeś i się tego po tobie nie spodziewałem. Dlatego od razu nie odpowiedziałem. Rozmawiasz z Kłem?- Zapytał. Uśmiechnąłem się delikatnie pod nosem patrząc na niego złośliwie.- Rozmawiasz. Od dawna?
Od samego początku. Zanim jeszcze mnie złapaliście i uwięziliście odcinając mnie od zwierząt, roślin oraz świerzego powietrza.
- Od roku gadasz z psem?
A z kim miałem gadać? Z wami? Po tym jak mnie potraktowaliście? Co mi zrobiliście? On mi nic nie zrobił. On chroni mnie i was więc wiesz....
- Mogłeś....
- Faoiltiar.... czy ty się dobrze czujesz?- Zapytał Warivv. Chłopak spojrzał na niego zdając sobie sprawę z tego, że własnie został wzięty za czubka, który gada sam ze sobą.



*********************************************
:)
tyle na dzisiaj:)
pozdro Gizi03031

Olen sinun, sinä olet minun Prolog

Hejka ludziska!
Dawno nie mnie tutaj nie było. Było to spowodowane wieloma czynnikami i sparawmi w moim realnym życiu. Ale i tak najbardziej na moją abstynencje nałożył się brak czasu, weny oraz sprawnego programu do pisania. Jak już go odzyskałam każdą wolną chwilę w jakiej miałam wene poświęcałam na napisanie czegoś.
I takim sposobem powstało jedno krótkie opowiadania oraz kilka One-Shotów.
Postanowiłam, że jak będę miała w posiadaniu coś co będę mogła tutaj dodać tak będę robić. Jeżeli mój folder na kopie "Opowiadania" będzie świecił pustkami tak i tutaj nic się nie pojawi.
Mam nadzieje, że mi to wybaczycie. Nie chcę się rozstawać z tym blogiem, a systematycznie pisanie jest dla mnie fizycznie nie możliwe;/
Dobra.
Koniec przynudzania.
Zapraszam do czytania;0
*****************************************************************
Rozejrzałem się dookoła siebie, aby ocenić swoją sytuację i możliwość zdobycia jakiejkolwiek szansy na to, aby przeżyć. Od razu po tym jak zauważyłem to co mnie otacza, usłyszałem to co mogłem usłyszeć z bliska i to co słyszałem również i z daleka zdałem sobie sprawę z jednej rzeczy.
 Nie mam żadnych szans na to, aby tutaj przeżyć bez żadnego problemu, żadnych urazów oraz w miarę długo, aby nacieszyć się tym cholernym życiem.
 Te dranie zasiadające w Radzie znalazły niezły sposób, aby się mnie pozbyć raz na zawsze. Wiedziałem... od samego początku zdawałem sobie sprawę, że nie będzie łatwo. Już w momencie kiedy pojawili się na moim terytorium i postawili mnie przed Sądem i Radą wiedziałem, że będzie ciężko, ale nie spodziewałem się czegoś takiego. Po ruchu jaki wykonali byłem pewien jednego: Życzą mi śmierci.
I tylko tego.
Zakryłem swoimi.... rękoma.... otwór przez który dostarczałem do swojego nowego ciała dawki życiodajnego tlenu, aby chociaż trochę się uciszyć. Też sobie wymyślili karę!
Idioci!
Dali mi ciało!
Prawdziwe ciało. Składające się z kości, mięśni, stawów, organów, żył, krwi, skóry i innych niepotrzebnych mi przymiotów ciało. Zamknęli mnie w tej żywej puszce skazując na wieczne odradzanie się w tym ciele.
Ja!
Istota bez skazy, bez ciała, wszechobecna i bardzo inteligentna, za swoje decyzje zostałem tak potraktowany!
Odebrano mi możliwość zmiany mojej formy ciała. To ciało było stałe! Moje oryginalne ciało było gazem.... mgłą.... nie mogłem znaleźć w głowie odpowiedniego słowa, aby je określić. Ten język jest bardzo prymitywny i prosty. Za bardzo prymitywny i prosty jak na mój skromny gust.
Wiedziałem co mi zrobili, tak samo jak zdawałem sobie sprawę z tego, że już nigdy nie odzyskam swojego prawdziwego stanu skupienia. Gdyby w miejscu, z którego pochodzę były potrzebne ciała moje od  samego początku by wyglądało tak jak teraz.
Małe, wątłe, powiedziałbym nawet, że kruche. Sierść na głowie i nad oczyma. Żółta sierść. Zabrali mi praktycznie wszystko co chciałem zachować, a zostawili mi jedyną rzecz, która zdradzi mnie przed innymi. Nie zdołam ukryć tego kim jestem i skąd pochodzę.
No chyba, że odetnę sobie swoje uszy, ale to nie wchodziło w rachubę. Nawet nie brałem tego szalonego pomysłu na poważnie. Odcięcie uszu w niczym mi nie pomoże.
Postanowiłem.
Ukryję się na jakiś czas. Kilka lat może wystarczy aż sytuacja tutaj się unormuje i tubylcy nie będą dziwnie patrzeć na takich jak ja oraz zaprzestaną polowań....
Dla wszystkich ras istniejących w tym oraz innych wszechświatach to miejsce jest piekłem.
Więzieniem, do którego zsyłani są najgorsi zbrodniarze. Osoby, które nigdy nie dostaną rozgrzeszenia i dożywotnio będą tutaj żyć.
Zamarłem kiedy paręnaście metrów przed sobą usłyszałem jakieś słowa....
Zbliżali się.
Miałem nadzieję, że idą tutaj w ciemno i nie wiedzą, że się tutaj ukrywam. Ja na prawdę nigdy nie chciałem kłopotów....
Chciałem dobrze....
A zasłano mnie do Więzienia....
Na obcą planetę....
Ziemię...
**********************************************
No to tyle na zachętę. Kiedyś miałam w głowie to opowiadanie jako długie- kilkanaście rozdziałów. Przez brak weny je pożuciałam, ale postanowiłam do niego wrócić i je skrócić.
Mam nadzieje, że się spodobało.
Pozdrawiam Gizi03031

Dźwięki Miłości rozdział 4

Hejka:)
Miłego czytania życzę :D
**********************************

No i wracamy do punktu wyjścia. Leże sobie na łóżku w samych gaciach. Przypięty jakby nie patrzeć. Nic się nie zmieniło w przeciągu tych kilku minut od kiedy zdążyłem wam opowiedzieć w jaki sposób wpakowałem się w to bagno. No i on nadal tam stał. Gapiąc się na mnie bardzo dokładnie.  Stał po środku pokoju przekrzywiając z zadowolenia głowę. Ściągnął swoją koszulkę i cisnął ją na podłogę za siebie. Drgnąłem kiedy zabrał się za odpinanie paska.

- Um… może to jeszcze omówimy?- Zapytałem cicho przyglądając mu się uważnie. Spojrzał na mnie jak na idiotę i rzucił pasek w stronę koszulki. Następnie skończyły tam jego ciemne spodnie.

- Co ty chcesz ze mną omawiać? Nie ważne co powiesz i tak nie zmienię zdania.

- No wiesz. Jestem nieletni…

- Brakuje ci niewiele do pełnoletniości.

- Jestem licealistą…- Zauważyłem inteligentnie kiedy zrobił pierwszy krok w moją stronę. Nie mogłem uciec. Kajdanki za bardzo mnie zniewalały. Zacząłem się go bać, ale jednocześnie odczuwałem swojego rodzaju podniecenie. Wiedziałem, że nie mogę pozwolić zawładnąć jemu moim ciałem.

- Niedługo kończysz szkołę. Osiem miesięcy. To nic…

- Aki to mój przyjaciel…

- A mój kuzyn.  I co z tego?

- Mówił, że jesteś spoko…

- Dla niego tak. Dla ciebie nie musze…

- Ja nic o tobie nie wiem!

- A po co ci to wiedzieć. Seks bez zobowiązań.

- Seks bez zobowiązań jest jednorazowy!

- I będzie.

- Ale my to już robiliśmy!- Próbowałem się wyrwać z żelaznego uścisku kajdanek, ale nie mogłem. Podszedł do mnie i usiadł na łóżku koło mnie. Próbowałem się od niego odsunąć, ale przyciągnął mnie wolną ręką do siebie i zaczął gładzić mój brzuch swoimi palcami. Za każdym razem po moim ciele przechodziły zimne dreszcze.

- Mafuyu Kireyoru. 27 lat. Chirurg. Gej. Egoista. Zaborczy drań. Nie lubię dzielić się tym co należy do mnie. Nie odpuszczam jeżeli czymś się zainteresowałem. Zawsze stawiam na swoim. Jestem władczy. Oj i to bardzo. Nienawidzę sprzeciwów. Dyscyplina to moja domena. A wiesz co oznacza dyscyplina? Musze cię ukarać za kłamstwa. I to dwa…- Zamruczał pochylając się nade mną. Przeciągnął swoim szorstkim językiem po mojej klatce piersiowej. Zadrżałem i wbiłem się bardziej w łóżko, ale nic to nie dało. Jego język nie zniknął.

- No dobra! Skłamałem. Dwa razy. Trzy! Trzy razy! Ale ty też…

- Trzy?- Warknął i pochylił się nade mną.

- Mój wiek, zawód i nazwisko. No dobra. Nie powiedziałem prawdy na temat mojego życia seksualnego. Ale ty też…

- Dwa kłamstwa za dwa kłamstwa. Wybaczone. A co z dwoma kolejnymi?- Zapytał i przesunął swoją zimną dłonią po moim brzuchu zatrzymując się na moim przyrodzeniu. Jęknąłem głośno, a on uśmiechnął się wrednie.

Leżałem płasko na brzuchu u niego w łóżku. Leżał koło mnie przerzucając przez moje nagie plecy swoją rękę. W pokoju panował półmrok. Odwróciłem się na bok z zamiarem wstania, ale powstrzymały mnie jego silne ramiona.

- Znowu uciekasz?- Zapytał zachrypniętym głosem. Zamarłem. Spojrzałem przez ramie za siebie. Jego czujne, różowe oczy przyglądały mi się dokładnie. Przenikały moje ciało i dusze. Przełknąłem głośno ślinę i ponownie spojrzałem przed siebie.

- Nie… chciałem iść po coś do picia… więc…

- Kładź się.- Powiedział i wstał z łóżka. Przeszedł bez słowa przez pokój świecąc przede mną swoim nagim tyłkiem. Wyszedł z pokoju. Ukryłem twarz w poduszce. Wrócił po chwili i szturchnął moje ramie czymś zimnym. Spojrzałem na niego. Podawał mi sok. W zimnej butelce. Sięgnąłem po niego i odwróciłem wzrok.

- Um… ubrałbyś się.

- A co? Przeszkadza ci mój goły kolega dyndający ci przy twarzy?

- Przeszkadza.- Warknąłem. Zaśmiał się cicho i zabrał mi butelkę. Odłożył ją na szafkę nocną i pochylił się nade mną.

- Jak bardzo?

- Mafuyu-san… proszę…- Zacząłem. Położył się na mnie wygodnie (chwała bogu oddzielała nas od siebie kołdra). Uśmiechnął się delikatnie.

- Chcesz to kontynuować?

- Hę?

- Pytam czy chcesz to kontynuować. Na razie nie chce mi się szukać kogoś na przygodny seks, a ty mi przypadłeś do gustu więc…

- Ty nic do mnie nie czujesz.

- Ty też nie, a ze mną spałeś. Jak się w kimś bujniesz to się rozejdziemy, a tak obaj będziemy czerpać z tego przyjemność. Co ty na to?- Zapytał i przybliżył swoją twarz do mojej.

- Dobrze….- Zgodziłem się bez namysłu. Uśmiechnął się do mnie i pocałował mnie namiętnie wwiercając się swoim językiem w moje usta. Jęknąłem głośno…

I tak właśnie zostałem chłopakiem Mafuyu Kireyoru…

Sadysty, którego trzy miesiące później pokochałem…

Czy z wzajemnością?

To się jeszcze przekonacie…

Żniwiarz i Student…

Miłość i przeznaczenie…

Co dalej?

***************************************
Tak dodając ostatni rozdział tego zauważyłam, że tak trochę płasko się skończyło. A że nie dodam dłuższej wersji tego opowiadania chyba będę musiała walnąć jakiegoś OS aby wyjaśnić trochę zakończenie tego opo, żeby nie było takie kulawe.
Co o tym myślicie??
Pozdrawiam
Gizi03031

Dźwięki Miłości rozdział 3

Hejka:)
witam w kolejną niedzielę:)
Jak tam wakacje?
Mam nadzieję, że spędzacie je w miły i ciekawy sposób:)
Pozdrawiam i zapraszam na kolejny rozdział:)
***************************************

Leżałem u siebie w łóżku. Od dwóch tygodni nic mi się nie chciało. Nie tyle co na radę jak na polecenie Aki’ego nie wychodziłem za często z domu i nie łaziłem za daleko. Ba! Nawet zlikwidował mi moje konto na portalu randkowym! Powiedział… nie! On mi zagroził! Że jeżeli spotkam się jeszcze kiedykolwiek z kimś z tego portalu to już nigdy w życiu się do mnie nie odezwie.

Przekręciłem się na drugi bok. Bolało mnie całe ciało. Chciało więcej. Ale ani moja prawica, ani lewica nie były w stanie sprostać jego oczekiwaniom. Ciekawe co Aki wykombinuje jak skończą się wakacje i będę musiał znowu iść do szkoły i w ogóle. Przecież nie będę po lekcjach zamykał się w domu ze strachu przed spotkaniem Żniwiarza. To już by była lekka przesada. No i poza tym jak ubiorę szkła, uczesze się tak jak zwyczajnie i ubiorę się tak jak zawsze to nie ma szans aby mnie rozpoznał.

Sięgnąłem po swój telefon, który leżał na półce nad moją głową. Wystukałem pospiesznie wiadomość do Aki’ego.

Siema! Jesteś na chacie? Nudzi mi się. Wpadłbym do ciebie po te mangi o których mi ostatnio nawijałeś xD.

Zanim dostałem od niego wiadomość zwrotną zdążyłem się odlać, nalać sobie soku, obejrzeć pięć nudnych reklam dla gospodyń domowych, podłubać sobie w nosie i wygrzebać brud z uszu. Twórcze zajęcia nie ma co.

Jestem na badaniach kontrolnych. Ze szpitala wyjdę za trzy dni. TO NIC POWAŻNEGO! Napisałem do kuzyna, że wpadniesz po mangi więc idź do mnie. Da ci je. I wracaj prosto do domu. J

Usiadłem gwałtownie na łóżku. Jak to jest w szpitalu?! Znowu jakieś badania? Eh… przetarłem twarz dłońmi. Szczerze marzyłem, że kiedyś te badania nie będą już potrzebne i Aki wróci do… normy.

Gwiżdżąc wesoło zabrałem się za przebieranie mojej znoszonej i poplamionej od pizzy koszulki oraz przypalonych szortów. Postawiłem na kremowe rybaczki i białą koszulkę z kołnierzykiem. Włosy związałem w kitkę. Szkła kontaktowe. Telefon do kieszeni. Do drugiej trafiły klucze za raz po tym jak wciągnąłem na nogi moje ukochane japonki. Ogólnie kochałem te buty. Miałem ich dużo. Naprawdę dużo. I nie przesadzam mówiąc tutaj: NAPRAWDĘ DUŻO. Mieściłem się w jakiś czterdziestu parach. Kiedy tylko zobaczyłem jakieś nowe jakie mi się spodobały od razu je kupowałem. Lato to dla mnie najlepsza pora roku bo wtedy mogę chodzić tylko w japonkach.

Kupiłem sobie po drodze jednego z tych tańszych, wodnych lodów. Niebieskiego. W końcu będę miał okazję poznać tego niesławnego kuzyna Aki’ego. Ciekawe jakim jest człowiekiem? W sensie jak wygląda. Bo czym się zajmuje to wiedziałem bardzo dobrze. Był lekarzem. Chirurgiem. Bardzo starym bo liczącym sobie AŻ 27 wiosen. Od kiedy Aki z nim zamieszkał nie miałem okazji nigdy go zobaczyć. Nawet na zdjęciach go nie widziałem. Aki mówił, że wszystkie jego zdjęcia znajdują się w jego pokoju, a że mój przyjaciel nie mógł do niego wchodzić bez pozwolenia tak więc nigdy mi go nie pokazał. A dlaczego nie poznałem go wcześniej nim Aki z nim zamieszkał? Najnormalniej w świecie nie wiedziałem, że ktoś taki istnieje. Ich rodzina… nie wróć. To kuzyn Akiego wyrzekł się swojej rodziny w wieku 18 lat i wyprowadził się z domu urywając kompletnie kontakt ze wszystkimi. A to rodzina wyrzekła się Akiego, który trafił pod opiekę kuzyna.

Gdybym mógł to bym wybił całą tą rodzinę od siedmiu boleści, ale Aki mi nie pozwalał. Nawet jak szedłem do niego do klasy w porze lunchu nie pozwalał mi w żaden sposób reagować na zaczepki uczniów pod jego adresem. W połowie drugiej klasy zareagowałem. I wiecie co? Wywalił mnie z klasy i powiedział, że do póki się nie uspokoję mam mu się na oczy nie pokazywać. Oczywiście przyszedłem do niego z podkulonym ogonem już wieczorem przynosząc ze sobą nową grę Star Wars. Napoje gazowane i chipsy. Aki mi wybaczył. Ale ostrzegł, że mam się nie wkurwiać na ograniczone jednokomórkowce. Bo one gadały, gadają i gadać będą. Więc nie reagowałem. Chociaż czasami mnie nosiło. Chciałbym im pokazać moją pięść młodości. Tylko co? Ja im pokarze pięść, a Aki mi drzwi. Nie, dzięki. Nie skorzystam.

Zatrzymałem się przed budynkiem w którym mieszkał. Wysoki blok z apartamentowcami. Aki jak na złość mieszkał na samej górze. Wypuściłem głośno powietrze z płuc i wrzucając patyczek do śmietnika ruszyłem w stronę drzwi. Wcisnąłem ręce do kieszeni i wyzywałem w głowie cały świat. Znowu nie wygrałem darmowego loda! Już by mi w gratisie go dali. Tyle co ja ich u nich kupiłem to przechodzi ludzkie pojęcie. Po kilku sekundach winda zatrzymała się na samej górze. Wysiadłem z niej i ruszyłem na koniec beżowego korytarza. Zastukałem dwa razy w drzwi i oczekiwałem na wejście cudownego kuzyna mojego przyjaciela. Drzwi otworzyły się delikatnie.

- Dzień dobry. Jestem przyjacielem Aki’ego. Przyszedłem poży… czy… ć… ma…. ma…. maaaaa….- Odwróciłem się gwałtownie na pięcie z zamiarem ucieczki, ale on był szybszy. Jego silne ramiona oplotły się dookoła mojego pasa. Pisnąłem głośno kiedy bez problemu wciągnął mnie do mieszkania i zamknął drzwi na klucz. Moje plecy boleśnie uderzyły o ścianę. Wbiłem się w nią jeszcze bardziej kiedy znajoma postać pochyliła się nade mną.

- No, no, no. Nie spodziewałem się, że spotkam cię w takim miejscu Studenciku.- Człowiek znany mi pod Nickiem Żniwiarz pochylał się nade mną odgradzając mi drogę ucieczki. Odwróciłem głowę w bok aby tylko nie patrzeć w te jego różowe ślepia. Oddychałem ciężko. Muszę uciekać. Muszę…- Więc mówisz Studenciku, że jesteś przyjacielem Aki’ego. Skąd go znasz?

- Nie ważne.- Powiedziałem cicho. Położył mi dłoń na czole i odchylił je mocno do tyłu zmuszając mnie do spojrzenia mu w oczy.

- Odpowiadaj mi jak pytam! Skąd znasz Aki’ego?!- Warknął na mnie. Kolana zaczęły mi drżeć. Odepchnąłem jego rękę i próbowałem uciec. Przycisnął moją twarz do ściany stając za mną. Przycisnął moje biodra do swojego krocza i zatopił zęby w mojej szyi.

- Aaahmmm…!- Próbowałem go odtrącić, ale nie dałem rady. Był silniejszy niż ja. O wiele silniejszy. Opuściłem głowę w dół.

- Aki to mój przyjaciel ze szkoły.

- Przecież Aki nie studiuje!- Warknął po chwili. Skuliłem się jeszcze bardziej. Oparłem czoło o chłodną ścianę i przełknąłem głośno ślinę.

- Ja… ja też nie.- Powiedziałem cicho. Odwrócił mnie gwałtownie w swoim kierunku i skierował moją twarz na siebie.

- Jesteś licealistą?!

- A ty nie jesteś studentem! O co ci chodzi?!- Wydarłem się na niego, ale nie mogłem spojrzeć mu w oczy. Gdybym miał taką możliwość to bym uciekł.

- Nie dość, że okłamałeś mnie w sprawie swojego życia łóżkowego to jeszcze na temat swojego wieku?!

- Nie jesteś lepszy! Że niby 24 lata?! Głupi staruch!- Z całych swoich sił odepchnąłem go od siebie. Cofnął się tylko o krok. Mimo tego, że odzyskałem trochę przestrzeni osobistej to i tak moim zdaniem było jej za mało jak dla mnie. Dusiłem się. Było mi gorąco. Nogi odmawiały mi posłuszeństwa. Ręce mi drżały. Ale i tak nie to było najgorsze. Kiedy na niego patrzyłem mój żołądek zawiązywał się w kilka supełków, a serce wchodziło na kolejny bieg. Nie podobało mi się to bo wiedziałem co te objawy oznaczały.

- Głupi Staruch?!- Pisnął jak dziewczyna. Na jego czole wyskoczyła niebezpieczna żyłka. Zrobił krok w przód.- Czy ty smarkaczu pamiętasz co ci napisałem co ci zrobię jak znowu się spotkamy?

- Ja… ja przyszedłem po mangi, a nie….

- A co mnie to?- Warknął i złapał moje policzki między swoje palce.- Po twoim ostatnim oszustwie nie korzystam na razie z ofert portalu, więc skorzystam sobie z twojego ciała.

- Co?! Nie!- Odepchnąłem go i co sił w nogach uciekłem w stronę łazienki. Zamknąłem pospiesznie drzwi na patent i skuliłem się koło wanny. Wyciągnąłem telefon z kieszeni i drżącymi palcami zacząłem wystukiwać wiadomość.

Aki! Ratuj! Żniwiarz…

Wcisnąłem pospiesznie znaczek koperty kiedy jego silne dłonie zacisnęły się na moich nadgarstkach. Telefon upadł na kafelki. Spojrzałem na drzwi. Były otwarte. Ale jak? Przecież je zamykałem… zamykałem, prawda?

- No, no, no…- Zamruczał patrząc na mój telefon. – No to zapraszam na salony.- Dodał i jednym sprawnym ruchem szarpnął za mój nadgarstek i sprawił, że stanąłem na równych nogach. Zarzucił mnie na swoje ramie i wyszedł z łazienki przytrzymując mnie za uda.

- Nie! Puść! Zboczony staruchu! Pusz…ajj!- Pisnąłem kiedy jego wielka dłoń zatrzymała się z głośnym i piekącym uderzeniem na moim pośladku. Zacisnąłem drżące usta zaciskając palce na jego koszulce.

Zaprowadził mnie do pokoju do którego nigdy nie miałem wejścia… do pokoju kuzyna Aki’ego.

Telefon pozostawiony w łazience zadzwonił cicho.

Drzwi zostały zamknięte…

Żniwiarz…

 ***********************************************************

Króciutko, ale mam nadzieje, że z przesłaniem o co mi chodziło:)

pozdrawiam i zapraszam za tydzień

Gizi03031

Dźwięki Miłości rozdział 2

Hejka.
Bez zbędnych ceregieli zapraszam do czytania:)
**********************************************************

Wziąłem głęboki oddech i raźnym krokiem wszedłem do holu wielkiego hotelu. Nie spodziewałem się, że to tak znane miejsce. Rozejrzałem się nerwowo dookoła siebie i podszedłem do wysokiej lady przy której zebrało się kilku innych zainteresowanych ze skorzystania z atrakcji hotelu. Stanąłem na końcu kolejki i poprawiłem nerwowo kraciasta koszulę. Aki pomógł mi się ubrać i trochę zmienić to jak teraz wyglądałem. Ubrał mnie w jasnoniebieskie jeansy chociaż ja chciałem ubrać czarne. No ale nie kolor był ważny tylko to jak bardzo opinały się na moim tyłku. Do tego dołączył mi czarny pasek z ćwiekami oraz czarno-białe trampki. Powiedział, że czarna koszulka bez nadruku będzie lepsza niż niebieska z fioletowymi mazajami. Tak samo jak koszula na krótki rękaw w niebieską kratę niż zielona bluza z kapturem. Na ręku kilka rzemyków. Kazał mi zdjąć moje szkła kontaktowe, a ubrać moje okulary w ciemnej i grubej oblamówce. Nie pozwolił mi związać całych włosów tylko ułożył je w taki sposób iż wyglądały na ciemniejsze niż w rzeczywistości były. Dziękowałem mu za to, że pozwolił mi łaskawie użyć moich owocowych delikatnych perfum. Do tego dobrał mi jeszcze torbę i takiego oto wypuścił do ludzi. Do świata.

- Tak?- Zapytała młoda recepcjonistka. Odchrząknąłem zmieszany. Przydałoby się trochę wody.

- Jestem tutaj z kimś umówiony.- Powiedziałem cicho i ponownie odchrząknąłem.

-  Z kim?

- Em… ettoo…. Wiem, że osoba ta czeka na mnie w pokoju 690.- Powiedziałem. Wszyscy pracownicy hotelu, którzy byli w pobliżu jak jeden mąż spojrzeli na mnie tak jakoś… dziwnie.

- A. Rozumiem. Portier za chwilę tam pana zaprowadzi. Proszę poczekać. – Powiedziała. Kiwnąłem twierdząco głową i podszedłem do maszyny z napojami znajdującej się w połowie korytarza. Rozejrzałem się po jej zawartości i po chwili postanowiłem wybrać Ice Tea cytrynową.

- Proszę za mną.- Powiedział młody portier. Drgnąłem i po chwili ruszyłem za nim. Weszliśmy do ciasnej windy, która po chwili zawiozła nas na trzecie piętro. W milczeniu przeszliśmy przez jasny korytarz z ciemnym dywanem. Nie mogłem skupić się na szczegółach.- To tutaj.- Powiedział i wskazał mi drzwi na końcu korytarza. Z dala od windy. Z dala od schodów.

Drzwi na końcu świata.

- Dziękuje.- Szepnąłem cicho i poczekałem aż odejdzie. Upiłem trochę napoju. Był fajny. Chłodny. Przeciągnąłem językiem po wargach nawilżając je w ten sposób. Spojrzałem na zegarek. 20.29. Wypuściłem głośno powietrze z płuc i zapukałem dwa razy w drzwi. Czekałem w napięciu zastanawiając się czy nie lepiej byłoby uciec. Przecież facet jeszcze mnie nie widział. Nie wie jak wyglądam, więc nawet jeżeli spotkalibyśmy się na mieście to by nie wiedział, że ja to ja i przeszlibyśmy koło siebie…

Drzwi uchyliły się delikatnie. Wstrzymałem oddech. Po drugiej stronie stał wyższy ode mnie o dwie głowy mężczyzna. Tak. Ewidentnie widać było, że to mężczyzna. Nie chłopiec jak ja tylko mężczyzna. Dobrze zbudowany, wysoki, różowo włosy typek o takim samym kolorze oczu. Przeciągnął długimi palcami po swoich mokrych włosach i spojrzał na zegarek za swoimi plecami. Uśmiechnął się i otworzysz szerzej drzwi.

Dlaczego on miał na sobie tylko szlafrok?!

Kiwnąłem głową i wszedłem do środka. Zamknął za mną drzwi.

- Wejdź. Przecież nie zrobimy tego w przejściu. No chyba że chcesz?- Zapytał. Miał głęboki, zachrypnięty, męski głos. Po moim kręgosłupie przebiegł silny dreszcz.

- Nie.- Powiedziałem cicho i ruszyłem w stronę wnętrza pokoju. Było tam tylko jedno łóżko. Mały stolik koło którego stały dwa fotele. Na jednym z foteli wisiały jego ciuchy. Rozejrzałem się dookoła. W pokoju tym nie było naprawdę nic więcej co by jakoś przykuło moją uwagę.

- Będziesz tak stał Panie Studencie?- Usłyszałem jego cichy głos tuż przy swoim uchu. Drgnąłem i spojrzałem za siebie. Stał kilka centymetrów za mną. Zadarłem głowę do góry aby móc na niego spojrzeć.

- Mogę…- Zapytałem i spojrzałem gdzieś na bok.

- Jasne. Ale nie każ mi długo czekać bo tam po ciebie przyjdę i zrobimy to dokładnie w tym miejscu w którym będziesz stał.- Powiedział i przeciągnął palcami po moim ramieniu zostawiając za sobą gęsią skórkę. Kiwnąłem głową i udałem się do łazienki. Zamknąłem za sobą drzwi i spojrzałem w lustro przed sobą. Byłem czerwony na twarzy. Jak burak. Dosłownie.  Co ja robię?

Leżałem na łóżku ubrany w biały, hotelowy szlafrok oraz w swoje błękitne bokserki. Żniwiarz siedział koło mnie i obcałowywał moje ramiona i szyje. Zagryzałem delikatnie wargi aby nie wydać z siebie żadnego dźwięku. Jego prawa ręka wdarła się między moje nogi i zacisnęła na moim przyrodzeniu. Jęknąłem głośno wyginając plecy w łuk.

- Jak teraz tak reagujesz to co będzie później…- Zamruczał mi do ucha i zaczął je molestować swoim językiem oraz ustami. Idąc za dobrą radą Akiego robiłem mniej więcej to samo co on. Wsunąłem drżącą rękę pod jego szlafrok i położyłem na jego kroku. Ja i on drgnęliśmy zaskoczeni. On tym, że go dotknąłem i miałem zimne ręce, a ja tym że nie miał on bokserek. Dotykałem go bezpośrednio. Myślałem, że umrę z zażenowania, kiedy zacząłem poruszać swoją ręką w górę i w dół, a on po chwili zaczął rosnąć w mojej dłoni.

- Ręce ci drżą.- Zauważył chuchając mi do ucha.

- Przepraszam… dawno tego nie robiłem.- Skłamałem cicho. Uniósł głowę do góry i spojrzał na mnie. Uśmiechnął się szeroko.

- To trzeba sobie wszystko przypomnieć. Od podstaw. Kiedy ostatnio to robiłeś?- Zapytał. Eee… etto… i co ja mam mu powiedzieć? Em…

- Jakieś dziewięć- dziesięć miesięcy temu.- Powiedziałem. Uwolnił się z mojej ręki i umościł się między moimi nogami. Zaczął obsypywać moją klatkę piersiową licznymi pocałunkami drapiąc od czasu do czasu paznokciami moje żebra. Nie chciałem tego ale moje ciało wyginało się pod jego dotykiem tak jak on tego chciał.

- Często to robiłeś kiedy miałeś do tego okazję?- Zapytał schodząc ustami coraz niżej. Zatrzymał się w połowie i zanurzył swój język w moim pępku. Drgnąłem mocno.

- Zrobiłem to kilka razy z moim byłym…- Kłamałem płynnie wcześniej przygotowane przeze mnie i Akiego formułki. Uniósł się na łokciach i zaczął się bawić gumką z moich majtek.

- Więc dziewictwo straciłeś nie tak dawno temu, prawa?

- Mmm. R… Rok.- Skłamałem. Jak się zorientuje…

- Spoko.- Powiedział i płynnym ruchem ściągnął ze mnie bokserki. Uniosłem się na łokciach aby dokładnie mu się przyjrzeć.- Po prostu muszę się tobą zająć jakby to był twój pierwszy raz.- Wzruszył od niechcenia ramionami i zanurkował między moimi nogami biorąc starczące przyrodzenie głęboko do ust. Opadłem na poduszki z głośnym jękiem.

Woda nie przestawała lecieć w pomieszczeniu obok. Wsunąłem nogi w buty i zarzuciłem torbę na ramię. Rozejrzałem się po pokoju aby upewnić się czy czegoś nie zapomniałem. Nie chciałem tutaj wracać. Na szafce nocnej zostawiłem moim zdaniem odpowiednią kwotę aby pokryć swoją część opłaty za pokój.

Otworzyłem delikatnie drzwi i na paluszkach najszybciej jak mogłem udałem się do windy. Kiedy tylko się w niej znalazłem wcisnąłem przycisk, który zabierze mnie na parter. Położyłem dłoń na obolałych biodrach. Bolało. Bolało jak cholera! Biodra, Tyłek. Gardło. Tyłek! O tak! On najbardziej! Ciekawe jak by mnie potraktował gdybym powiedział, że robiłem to najdawniej z miesiąc temu? Fakt. Przygotował mnie. Było nawet przyjemnie. Ale jak już we mnie wlazł…

Zobaczyłem przed oczami etap powstawania czarnej dziury. Zamiast mózgu posiadałem czarną materie, a moje ciało zamieniło się w czarną masę. Wyszedłem szybkim krokiem z hotelu i dopadłem do pierwszego lepszego autobusu. Aby odjechać stąd najdalej, a później trafię już do domu. Włączyłem telefon stojąc oparty o rurę na środku autobusu. Nie miałem siły usiąść. Kiedy stałem nie bolało aż tak bardzo. 

Uśmiechnąłem się pod nosem. Dlaczego mnie to nie zdziwiło? Ah ten Aki. Za dużo się martwi.

Aki

Dojechałeś?

Odezwij się jak będziesz mógł?

Nic ci nie robił?

Znasz go?

Zrobiłeś to czy spieniałeś? Powiedz, nie będę się śmiał jak uciekłeś?

Powiedź gdzie jesteś. Przyjadę po ciebie.

Nie zostawaj z nim na noc!

Sojin! Odpisz! Czekam na ciebie u ciebie na pokoju!

Wracasz?

Sojin…

Sojin…

Sojin…

Kurwa! Zjebie! Odezwij się!

Idę na przystanek jak nie przyjedziesz kolejnym autobusem to idę do tego zasranego hotelu!

Myślisz, że nie przyjdę?! Ściągnę z ciebie tego zboczeńca i zabiorę do domu!

Sojin! W tej chwili odpisz!

Martwię się głupku… jesteś moim jedynym przyjacielem… nie chce aby stała ci się krzywda…

Sojin…

Uśmiechnąłem się. Zdziwiłbym się gdybym nie dostał od niego chociaż jednej wiadomości przez cały ten czas. Zerknąłem na zegarek. Zbliżała się druga w nocy. Mam nadzieję, że nie czeka na tym przystanku jak głupi.

Wracaj do pokoju i zrób mi ciepłej herbaty i ciepłej kąpieli. Nie miałem okazji się wykąpać po tym wszystkim. Niedługo będę.

Napisałem. Puścił mi tylko strzałkę. Uśmiechnąłem się. Mam nadzieję, że znajdzie kogoś kto pokocha go takiego jakim był. Chociaż on w to nie wierzył (a głupi wierzył w jedną jedyną miłość) to ja w to wierzyłem. Ale się dobraliśmy.

Zmarszczyłem czoło kiedy mój telefon znowu zawibrował. Czyżby Aki chciał mi o czymś powiedzieć? Wysiadłem na moim przystanku i odblokowałem telefon. Dostałem nową wiadomość z serwera randkowego. Eh… nie chciałem się teraz z nikim spotykać.

Masz nową wiadomość od Żniwiarz.

Przełknąłem głośno ślinę. Czego on chciał? Przecież to miał być jednorazowy numerek bez zobowiązań. Otworzyłem wiadomość jaką przesłał i aż przystanąłem na schodach prowadzących na piętro, na którym mieszkałem.

Rok temu?! Rok temu?! Czy tak kurwa by wyglądało łóżko po roku bez pierdolenia?! Ty kłamliwy gówniarzu lepiej żebym nie spotkał cię już nigdy więcej bo wtedy łóżko będzie wyglądać gorzej niż po dzisiejszym twoim PIERWSZYM RAZIE!

Kłamliwy oszust!

Dlaczego do kurwy nędzy wysłał mi zdjęcie łóżka i to z poprawioną pościelą tak aby było wszystko widać?!

I co go interesuje to, że to był mój pierwszy raz?! Powinien się cieszyć, że mógł sobie dzisiejszej nocy zamoczyć!

 *********************************************************

I jak wam się spodobało??

mam nadzieje, że komuś się spodobało:)

pozdrawiam Gizi03031

Dźwięki Miłości rozdział 1

Hejka!
zapraszam na nowe opowiadanie.
Ze względu na mój ograniczony budżet czasowy oraz natłok pracy oraz obowiązków musiałam z dodatku uczynić krótkie opowiadanie, a z długiego zrezygnować wiedząc, że nie uda mi się go ukończyć na czas (o czym nie było w ogóle mowy skoro miałam napisanych tylko 3 rozdziały i wszystko leżało i kwiczało).
Nie wiem czy po tym uda mi się coś jeszcze napisać i wstawić. Nie chciałabym się żegnać z tym blogiem przynajmniej do końca 2018 roku, ale nie wiem jak to będzie z czasem aby przysiąść, coś napisać i dodać.Z tym ostatnim nie będę miała problemu, gorzej z tym pierwszym i drugim.
Zadam wam jeszcze jedno pytanie (na które odpowiedzi jestem bardzo ciekawa) i przestaję was dręczyć nudnym gadaniem oraz pozwolę wam się zagłębić w moje wypociny sprzed kilku lat (tak! kilku lat!):
ok.
pytanie.
…
Kto z was był w tym roku na Pyrkonie????  <3
*********************************************
 

Mam przyjaciela. Rok starszego przyjaciela. Romantyka za dyche, który powiedział mi kiedyś, że swoje serce odda razem z dupą. Romantyczne, prawda? Czasami zazdroszczę mu tej naiwności i czystości. Pomimo tego ile w życiu przeszedł nadal się uśmiechał, żył dalej i wierzył w jedną, nieskazitelnie czystą i trwającą do grobowej deski miłość.

Może gdybym chociaż trochę wierzył w to co on nie byłbym teraz w tej beznadziejnej sytuacji. Nie leżał bym na tym przeklętym łóżku w samych gaciach z rękoma przypiętymi kajdankami wysoko nad moją głową i nie wpatrywałbym się w JEGO oczy, które mówiły mi jedno.

Jesteś trupem, Sojin Motokishi.

Ale może… tak. Wypadałoby zacząć od początku. Bo co wam z tego, że powiem wam iż pewien facet właśnie chce mnie zabić i sprawić abym cierpiał, jak nie będziecie wiedzieć co to za facet i dlaczego chce mnie zabić? I dlaczego przykuł mnie do łóżka kajdankami? I dlaczego leże w samych gaciach?!

No dobra. Nazywam się Sojin Motokishi. Jestem uczniem trzeciej klasy liceum. W teorii mam już osiemnaście lat, ale do praktyki brakuje mi jeszcze pół roku. Więc jeszcze przez pół roku będę głupim siedemnastolatkiem. Nie wiem. Może jak bym już teraz miał te osiemnaście lat…?

Opowiadałem wam o moim przyjacielu. Akinori Chino. Rok starszy ode mnie chłopak chodzący do równoległej klasy. Nie, nie pomyliliście się. Aki, że tak to ujmę kiblował rok. No dobra. Nie kiblował, ale był zmuszony przez swoje życie zacząć liceum rok późnej. To tak jakby kiblował. Chociaż z jego głową to powinien grzać już ławkę w jednym z najlepszych uniwerków w mieście.

O. Uniwerek. Zło nieczyste! Pokusa! Cholerny budynek i renoma, która nakłoniła mnie do tego aby podszywać się pod pieprzonego studenta pierwszego roku. No weźcie pomyślcie. Nikt nie ruszy dzieciaka z liceum. Ale studenta już tak. Może być między nimi nawet trzy miesiące różnicy w wieku, ale inaczej to brzmi.

Bzykałem licealistę.

A.

Bzykałem studenta.

Jest różnica? No oczywiście, że jest. Bo przy tym pierwszym zdaniu nikt nie da ci dokończyć, że ten licealista jest rok starszy. Że kiblował. Że jest w ostatniej klasie. Dla wszystkich będziesz idiotą który ruszył niewinne dziecko. A chuj z tym, że to dziecko samo wepchało ci się do łóżka.

Aki mówił, że to zły pomysł podawać się za studenta. Ale ja jak zawsze go zignorowałem. Miałem głęboko gdzieś jego rady i zapisałem się na ten jebany portal Radkowy. A co! Przecież jakoś musze wyrwać kogoś kto mnie zaliczy! Przecież nie będę wiecznie prawiczkiem! A z racji tego iż jestem gejem nie jest mi łatwo znaleźć kogoś chętnego. Ale dla chcącego nic trudnego. Zapisanie się na taki portal nie jest tak trudne.

Imię, Nazwisko, Wiek, Wykonywany Zawód, Twoje wymagania, Opowiedz coś o osobie.

Imię podałem prawdziwe. Oraz moje wymagania i opowiedziałem o sobie również zgodnie z prawdą. A że inne dane lekko naciągnąłem.

Ktoś puknął mnie w ramię. Okręciłem się na krześle i spojrzałem na Średniej wielkości chłopaka o ciemnych blond włosach i niebieskich oczach. Ubrany był w luźny dres. Na ręku miał bransoletkę. Mój prezent dla niego z okazji opuszczenia murów szpitalnych.

- Co jest?- Zapytałem. Wypuścił głośno powietrze z płuc.- No powiedź.

- To nie jest dobry pomysł.- Mówił niewyraźnie patrząc mi hardo w oczy. Aki nie patrzy ludziom w oczy. Nawet jak jest zły. Martwi się o mnie.

- Aki… Proszę cię. Dam sobie radę.

- Wpisałeś, że masz 19 lat. To za dwa lata…

- Za półtorej roku.- Przerwałem mu. Wystawił w moim kierunku postawiony sztywno palec wskazujący. Oznaka, że mam się zamknąć.

- Student? Czego? Co studiujesz? Co? Co komuś powiesz, jak się zapyta co studiujesz?

- Nie będziemy gadać o moich domniemanych studiach.

- Dom… Domnie… Co?- Zapytał marszcząc czoło i pochylając się w moją stronę. Spojrzał dokładnie na moje usta.

- Domniemanych. Czyli udawanych. Nieistniejących.- Powtórzyłem powoli, aby wszystko zrozumiał.

- Nie używaj takich głupich słów.- Burknął pod nosem czerwony na twarzy. Uśmiechnąłem się do niego i dałem mu pstryczka w nos.- Jak ty się zachowujesz względem starszego.

- Panie starszy kąpałem się z tobą, wiem kiedy pierwszy raz się masturbowałeś, wiem, że trzymasz jeszcze pod łóżkiem swój pamiętnik  z gimbazy, w którym opisywałeś każdego aktora, który co się spodobał oraz wiem co robiłeś kiedyś w składziku na miotły więc jeżeli chodzi o naszą dwójkę to nie powinno istnieć takie coś jak starszy-młodszy.

- Pyskujesz.- Warknął. Pokazałem mu język. Wskazał brodą na monitor komputera. Co znowu?- Wpisałeś, że interesujesz się tylko seks bez zobowiązań. Chcesz tego?

- Aki. Ja nie jestem taki jak ty. Nie wierze w miłość od pierwszego wejrzenia. I w tą pierwszą i jednocześnie ostatnią miłość do grobowej deski.

- Nie boisz się?

- No z początku może… trochę… boleć. Ale przy innych będzie mi już lepiej.

- Nie uda mi się ciebie odwieść od tego debilnego pomysłu.- Zauważył. Pokręciłem przecząco głową i odwróciłem się w stronę kompa. Wysłałem formularz potwierdzający. Po chwili dostałem sms’a z potwierdzeniem dostania się do systemu i z gratulacjami.- A może pogadam z moim kuzynem i on ci kogoś znajdzie. Kogoś zaufanego…

- Mówisz o tym dziadku, którego nigdy nie miałem okazji zobaczyć nawet jak mieszkałem u ciebie przez dwa tygodnie?

- Wtedy był na wyjeździe służbowym.

- Ale mówisz o tym dziadku?

- To nie jest dziadek. Jest tylko dziewięć lat starszy ode mnie.

- A ode mnie o dziesięć.- zauważyłem inteligentnie.- Fajnie, że masz kuzyna geja, który może kiedyś pozna cię z kimś fajnym, ale ja nie chce aby poznawał mnie twój dziadek z innymi dziadkami. Zawsze ci powtarzałem, że największa dopuszczalna różnica wieku pomiędzy mną, a drugą stroną to 7 lat. I to już mocno naciągana różnica wieku. Bo normalnie to 6 lat.

- Głupi jesteś, wiesz?- Zapytał. Wyprostowałem się.

- Jestem najlepszy w klasie.

- Ale jednak głupi. Chcesz, idź. Zatrzymywać cię nie będę, ale gumek też ci nie kupie. Tylko pamiętaj. Jak coś się będzie działo to pisz i uciekaj.- Powiedział i ukrył twarz w dłoniach. Przyglądałem mu się uważnie. Martwił się. W sumie też bym się o niego martwił. Ale nie jestem już dzieckiem. No i mam dosyć tego, że wszyscy w mojej klasie gadają kogo to już zaliczyli i w jakich pozycjach, a ja im mogę powiedzieć, że wczoraj znowu byłem na randce z moją prawą ręką. Musze zmienić partnera chociaż na jedną noc. Już rzygam tą prawą i lewą ręką. Znudziliśmy się sobie.

Telefon na biurku zawibrował delikatnie. Sięgnąłem po niego. Wiadomość z serwera od: Żniwiarz.

Hej! Piszesz, że dopuszczalna różnica wieku to 25 lat. A jeżeli mam 24 lata a za cztery miesiące będę miał 25 urodziny, łapie się w twoich kryteriach?

Uśmiechnąłem się. Już ktoś napisał. I nie jest taki stary.

24 to jeszcze nie 25 nawet jeżeli brakuje do pełnej daty jeden dzień.

Żniwiarz: Czyli zdałem egzamin wstępny:D. Piszesz, że jesteś zainteresowany tylko seksem bez zobowiązań. Zainteresowany?

- Aki. Aki!- Wołałem go, ale nie reagował. Puknąłem go w ramię. Drgnął i spojrzał na mnie. Pokazałem mu telefon. Przeczytał wiadomość i zmarszczył czoło.

- Po co mi to pokazujesz?

- Co mam napisać?

- Już teraz nie wiesz co masz robić, a jak przyjdzie co do czego to co robisz?

- Aki proszę cię. Powiedz mi.

- Dawaj.- Warknął i wyrwał mi telefon z ręki. Napisał coś. Po chwili dostał odpowiedź. Znowu coś napisał. Wymieniał się tak wiadomościami przez dobre piętnaście minut, a ja z nerwów obgryzałem paznokcie.- Masz.- Rzucił mi telefon i rozłożył się na moim łóżku. Spojrzałem na wiadomości jakimi się wymieniał.

Ja: Zainteresowany tylko wtedy jeżeli druga strona też tego chce.

Żniwiarz.: Druga strona zainteresowana.

Ja: Tylko seks? Nic więcej?

Żniwiarz: Tylko. Pisze i umawiam się tylko z tymi co chcą seksu. Niczego więcej. Żadnych związków. A co? Liczysz na coś więcej?

Ja: Napisałem wyraźnie „tylko seks”. Upewniam się, aby nie wpakować się w jakiego bagno i mieć później na karku jakiegoś kolesia, który będzie sobie rościł prawa do mojego ciała po jednym bzykanku.

Żniwiarz: Wulgarny jesteś.

Ja: Bzykanko to nie wulgarny zwrot. Znam gorsze, ale wole je wykrzykiwać w łóżku oczywiście tylko wtedy kiedy drugiej stronie to nie przeszkadza.

Żniwiarz: Nie lubię wulgarnych dzieciaków.

Ja: A ja marudnych dziadków. Nie musimy się lubić aby dobrze się bawić. Ja nie będę przeklinał. Ty obejdziesz się ze mną dobrze i jak należy.

Żniwiarz: Pasyw czy Aktyw?

Ja: Pasyw…

Żniwiarz: Jakoś niepewnie to zabrzmiało. Zwykły seks czy z gadżetami?

Ja: Zwykły. Żadne gang Bang, Sado-maso albo coś w tym rodzaju.

Żniwiarz: Nie dziele się tym co mam w łóżku z nikim. Biorę tylko ja, więc Bang odpada.

Ja: I dobrze. To nie was by wtedy tyłek bolał tylko mnie. Kiedy chciałbyś się spotkać?

Żniwiarz: dzisiaj wieczorem?

Ja: Szybki jesteś.

Żniwiarz: To tylko seks. Na tylko seks nie trzeba dużo czasu i paprania się przed nim. Pasuje ci?

Ja: … Pasuje. Gdzie?

Żniwiarz: Hotel Amaret niedaleko centrum. Znasz?

Ja: Obiło mi się o uszy. O której?

Żniwiarz: jestem wolny od 19.30.

Ja: 20.30.

Żniwiarz: Numer pokoju wyśle cię przed 20. Tylko nie stchórz.

Ja: Bardziej się zastanawiam czy ty podołasz.

Żniwiarz: =======D (*)

Ja: Perw.

Żniwiarz.: Lubisz to.

Czat został przerwany. Żniwiarz wylogował się.

Gapiłem się oniemiały na wyświetlacz telefonu. Spojrzałem gwałtownie na Aki’ego.

- Dzi… Dzi… Dzisiaj?!- Pisnąłem jak rasowa panienka. Spojrzał na mnie z ukosa.

- Coś mówiłeś?

- Dzi… dzi… dzisiaj?!

- Dzisiaj.

- Ale dlaczego dzisiaj?! Ja się musze do tego mentalnie przygotować i…

- To nie idź. Ale jesteś umówiony na dzisiaj.

- Aaaaaaakkkkkkiiiiiii!!!!- Jęknąłem i oparłem twarz o blat biurka. Oddychałem szybko. Już dzisiaj…

*******************************************

I jak wam się spodobało??

Mam nadzieję, że było ciekawie:)

Zapraszam za tydzień:)

Gizi03031 

Mój Grzech

A teraz zapraszam na jednego z najdłuższych OS jakie w ogóle napisałam.
Na koniec opowiadania zmienił mi się trochę pomysł, bo jeżeli miałabym pisać tak jak chciałam w pierwowzorze, to opowiadanie to by miało jakieś 60 stron, więc musiałabym to inaczej sklasyfikować.
Zapraszam i mam nadzieję, że wam się spodoba.
**************************************

Moim grzechem ewidentnie było to, że nie przyznałem się do winy i kłamstwa, kiedy miałem ku temu sprzyjające warunki. Sam nie wiedziałem co mnie podkusiło, aby zachować ten sekret w tajemnicy i brnąć w to luźne gówno dalej.

No bo weźcie! Kto chociaż przez chwilę nie chciał być sławny i rozpoznawalny w swojej szkole. Każdy! Chociaż przez chwilę w swoim życiu chciał być elitą. Ja nie stanowię w tej kwestii wyjątku. Chciałem być elitą, chciałem być sławny, ba! Ja chciałem być rozpoznawalny przez taką elitę i w ogóle.

No i byłem. Rok szkolny zaczął się trzy tygodnie temu, a mnie znali już dosłownie wszyscy ze szkoły. Nawet te osoby, które planowały w przyszłości się do niej zapisać. I to nie była moja wina, że drugi z trzech najbardziej rozpoznawalnych ludzi w tej szkole przeze mnie został zawieszony na tydzień w prawach ucznia i wracał do szkoły razem z pierwszym z ich paczki, którego zawieszenie trwało jeszcze od zeszłego roku. I to nie moja wina, że nie wiedziałem o tym jaki związek łączył tego drugiego z tym trzecim ostatnim, który został jako jedyny w szkole i uniknął zawieszenia. Gdybym wiedział takie słowa nigdy by mi nie przeszły przez gardło. Ej! No nie jestem jebanym hipokrytą. Przecież gdybym wiedział to bym nie wyzywał tego trzeciego od „jebanych pedałów”, a jego chłopak (tak! Chłopak!) nie obiłby mi ryja na środku korytarza i nie zostałby zawieszony za pobicie dziewczyny. Poprawka. Wiem, jestem chłopakiem, ale w dziwnym splocie dość wartkiej i długiej akcji w szkole do tego wydarzenia brano mnie za dziewczynę.

Ok. Zacznijmy może od początku.

Mam przyjaciółkę. Taką prawdziwą, ale wiecie taką serio prawdziwą. Znaliśmy się jeszcze przed urodzeniem. Pomiędzy nami są dwa dni różnicy. Nasze matki leżały razem w Sali szpitalnej i mieszkały na tym samym osiedlu, więc jeszcze przed porodem byliśmy na siebie skazani i jakoś tak wyszło, że się zaprzyjaźniliśmy. No i ta moja przyjaciółka wpadła w pewne tarapaty z takim jednym nieciekawym gościem, który powiedział, że opublikuje jej nagie fotki (jej były chłopak! Fagas pierdolony!) w naszej szkole i na Internecie, jeżeli nie zrobimy tego czego on będzie chciał. Ona miała zgolić włosy oraz nocą przebiec pół naszego miasta w bieliźnie. Ja przez miesiąc miałem udawać dziewczynę i chodzić w damskich łaszkach przez 24 godziny 7 dni w tygodniu. No i się zgodziłem. Zacząłem tydzień przed rozpoczęciem roku szkolnego i kontynuowałem to do feralnego dnia, kiedy to zostało mi ostatnich kilka godzin tego gówna, a na korytarzu zaczepił mnie niepozorny chłopak. Niziutki, blada karnacja, smutne oczy. Co drugie słowo przerywał mu silny kaszel. Coś się zaczął czepiać, że moja spódniczka od mundurka jest za krótka. Mówiłem mu, że jutro już będzie w dobrym stanie, ale ten się uparł, że mam ją w tej chwili poprawić to się zdenerwowałem i przy całej szkole mu powiedziałem, że skoro mu przeszkadza długość mojej spódnicy musi być jebanym padałem i bzykać się po kontach z tymi, którzy zasad przestrzegali. I wtedy….

O zgrozo.

Wtedy zza tego niskiego i chorowitego chłopaka wyrosła prawdziwa góra mięśni. Koleś dosłownie był ode mnie wyższy o jakieś trzy głowy i szerszy w barach o jakieś…. No dużo. Jakieś dwa razy więcej niż ja. No i nim się obejrzałem przyjebał mi na środku korytarza pełnego dzieciaków i nic sobie nie robiąc z oburzenia na twarzy tego chorowitego chłopaka pocałował go na naszych oczach, powiedział mi, że jestem trupem i grzecznie udał się do gabinetu dyrektora. A ja zbierając swoje pogruchotane ciało i dumę z podłogi opuściłem resztę zajęć i udałem się do domu zastanawiając się w jaki sposób zakryje tego wielkiego siniaka na połowie twarzy. Dziękowałem niebiosom za to, że w sumie to mnie spoliczkował. Gdyby mi walnął z pięści właśnie teraz moi rodzice zastanawiali by się co mi znowu odjebało i dlaczego muszą chować jedynego syna w damskim mundurku szkolnym.

Pokręciłem przecząco głową i wycierając się dokładnie po wcześniejszym ubraniu na siebie dresów wyszedłem z łazienki i udałem się do swojego pokoju. W końcu mogłem się pozbyć tych przedłużanych włosów do ramion, sztucznych rzęs, lakieru z paznokci u rąk i nóg oraz tych babskich kolczyków jak i biżuterii. Na nowo mogłem zapodać sobie swoje dwa kolczyki w lewym uchu i pięć w prawym, mogłem obciąż paznokcie, oraz wrócić do wcześniejszej fryzury na jaką składał się delikatny irokez z wygoloną tylko lewą stroną głowy. Wrócą luźne spodnie, wygodne buty, normalna bielizna, przewiewna koszula, luźny krawat oraz męski zapach, a nie słodkie damskie perfumy.

Przecież już gorzej być nie mogło po tym co odwaliłem dzisiejszego dnia, a świadomość tego, że w końcu będę mógł na nowo być sobą napawała mnie takim szczęściem i radością, że nie pomyślałem….

Nie pomyślałem nad tym, że ten trzeci zadający się z tym pierwszym, który z jakiegoś powodu zarobił prawie trzy miesięczne zawieszenie, a który na pewno nie odpuści obrazy przyjaciela….

A to, że nie pomyślałem wpakowało mnie w moje kolejne wielkie i poważne tarapaty, przy których groźba upublicznienia nagich fotek mojej przyjaciółki jawiły mi się jako głupi i niewinny żart zasmarkanych gówniarzy.

I nadszedł ten dzień, kiedy od tygodnia wzbudzałem sensację jako nowy uczeń (pojawiłem się w swoim męskim wydaniu i nikt mnie nie poznał) chodziłem do szkoły i unikałem odpowiedzi oraz wyjaśnień kim jestem i co tutaj robię. Nauczyciele od razu zorientowali się, że ja to ja i z jakiegoś powodu postanowili mnie kryć. Moja naiwna przyjaciółka, przez którą zostaliśmy wpakowani w te tarapaty powiedziała mi, że ten niski chłopak, którego wyzwałem na korytarzu to Anelin chłopak z sekcji dyscyplinarnej w naszej szkole. Chłopak, który mi przywalił to Twlyn i jest zastępcą przewodniczącego rady szkolnej. I taki koleś mnie walnął i został zawieszony przez swojego chłopaka?!

Szok po prostu! Skandal w biały dzień!

Dowiedziałem się, że cała trójka wprowadziła porządek do szkoły i nawet nauczyciele nie kwestionowali ich zachowania i jeżeli któremuś podwinęła się noga potrafili to zignorować. Na tyle, że zawiesili w prawach ucznia samego przewodniczącego- Gelma’ar, trzeci z całej trójki, którego nie miałem okazji poznać. No i wracając moja naiwna przyjaciółka powiedziała mi, że Anelin szukał jej przyjaciółki (mnie!) i pytał się jej, kiedy wrócę do szkoły. Obiecała, że mnie kryła i w ogóle, ale z jakimś takim lękiem chodziłem teraz do szkoły. Mam nadzieję, że ten cały Twlyn mnie nie rozpozna. Jeżeli mu się to uda chyba skoczę z dachu. Idąc korytarzem rozmawiałem z Caibre moją przyjaciółką o tym co było na dzisiejszym sprawdzianie oraz o tym, że dzisiejszego wieczora znowu uda mi się wygrać w play’a. Zapytała się o mój „parkowy obiekt westchnień”, do którego wzdychałem już jakieś trzy miesiące. Mogłem go zobaczyć co dziennie w parku pod naszym blokiem. Kiedy wychodziłem na balkon i spoglądałem w dół widziałem młodego chłopaka siedzącego na ławeczce i czytającego książkę. Wysokiego z długimi umięśnionymi nogami, szczupły z szerokimi ramionami. Włosy miał ciemne, krótko ścięte, do tego okulary z grubymi oprawkami. Zawsze o tej samej godzinie pojawiał się w parku. Siedział w nim trzy godziny. Później dostawał sms ‘a, odczytywał go, palił jednego papierosa i znikał pomiędzy blokami. Obserwowałem go od kilku miesięcy zastanawiając się kim jest, gdzie pracuje czy ma dziewczynę i masę innych myśli oraz pytań.

Zaśmiałem się cicho pod nosem.

- Wczoraj znowu siedział w tym samym miejscu. Tyle samo czasu siedział i czytał książkę. Nic się nie zmieniło.

- Kiedy w końcu zejdziesz na dół i do niego zagadasz?

- Wtedy, kiedy ty przestaniesz chodzić z bezmózgimi troglodytami, którzy lecą tylko na twoją dupę i wielkie cycki.

- Pierdol się ty mały lachociągu. - Warknęła do mnie i uderzyła mnie z pięści w ramię. Zaśmiałem się głośno. Znamy się na tyle długo, aby nie obrażać się na siebie o takie teksty.

- Jak szukasz chłopaka nie zakrywaj twarzy toną tapety brzydulo. - Odszczekałem się jej. Już chciała coś powiedzieć, kiedy ktoś położył mi rękę na ramieniu. Drgnąłem zaskoczony i spojrzałem za swoje ramię. Poczułem jak po moim kręgosłupie spływają krople potu. Przełknąłem głośno ślinę i z całych sił postarałem się nie uciec. Na moim słabym ramieniu rękę zatrzymał nie kto inny jak Twlyn.

- Nie powinieneś się tak odzywać do młodej kobiety. - Powiedział patrząc na mnie poważnie. Wstrzymałem na chwilę oddech po czym delikatnie zrobiłem krok w tył, aby stanąć bliżej Caibre.

- Jak?

- Brzydula. - Powiedział Anelin stając obok swojego chłopaka.

- Zawsze tak do niej mówię. - Odparłem na swoją obronę.

- Caibre chcesz powiedzieć, że ten dzieciak ciągłe cię tak traktuje? - Zapytał trzeci z nich wszystkich. Spojrzałem na niego i pisnąłem głośno zakrywając pospiesznie usta. Wysoki brunet
z okularami na nosie! „Parkowy obiekt westchnień” znał moją przyjaciółkę? Kiedy wszyscy spojrzeli na mnie nie rozumiejąc mojego zachowania, ja spojrzałem na moją przyjaciółkę próbując jakoś wybrnąć. Później jej wszystko wytłumaczę, ale teraz…. Musiałem się ewakuować i ochłonąć.

- Nie Sempai, to nie….

- Caibre znowu to zrobiłaś? - Warknąłem na nią. Spojrzała na mnie jak na głupka i przecząco pokiwała głową.

- Nie!

- Jeżeli znowu nas w coś wpakujesz to sam opublikuje zdjęcia twojej gołej dupy na terenie szkoły!

- Emaen! Mówiłam ci, że był pewien chłopak, który mi pomógł, kiedy tamten skurwiel nie chciał oddać zdjęć. To był on!

- Caibre!

- Przecież bym cię nie okłamała! Rozpoznał mój mundurek i mi pomógł! Odprowadził mnie do domu. Opowiedziałam mu co się stało i dlaczego to się stało i on…

- Co?!- Pisnąłem. Jeżeli mu powiedziała, że ja…- Nie mów mi, że powiedziałaś….

- Przepraszam. - Powiedziała cicho.

- Tępa dzida! Ty to się chyba kurwa ostatnio z tamponami na mózgi pozamieniałaś!

- Nie mów tak do mnie!

- Nie pokazuj mi się na oczy, dopóki nie znajdziesz resztek swojego mózgu kretynko!

- Emaen! - Zawołała za mną, kiedy zrobiłem trzy kroki, aby od nich odejść. Zatrzymała mnie czyjaś ręka. Już miałem wyskoczyć z ryjem do kolejnego idioty w tym towarzystwie, ale powstrzymał mnie „Parkowy obiekt westchnień”. Zacisnąłem mocniej zęby, aby nic nie powiedzieć.

- Emaen. - Zaczął. Drgnąłem. Wypowiedział moje imię w bardzo osobliwy sposób. Przez moje plecy przeleciały dreszcze.

- A ty to?

- Gelma’ar. - Powiedział. PRZEWODNICZOCY RADY UCZNIOWSKIEJ! Musiałem się koniecznie uspokoić. Wpadanie w przedwczesną panikę nie służyło dobrze mojemu zdrowiu. - Możemy porozmawiać?

- O czym? - Zapytałem próbując spokojnie oddychać. Naprawdę atak paniki i w efekcie astmy, to nie jest szczyt moich marzeń na chwilę obecną.

- Dwie sprawy służbowe i jedna osobista. - Powiedział nadal trzymając rękę na moim ramieniu. Nie podobało mi się to, że byliśmy na środku korytarza pełnego dzieciaków i każdy się nam przyglądał.

- Nie rozumiem. - Przyznałem szukając pomocy u swojej głupiej przyjaciółki, która próbowała doprowadzić się do porządku. A jak! Znowu wyła!

- Jesteś uczniem naszej szkoły, który był prześladowany. Muszę z tego napisać raport.

- Nie byłem prześladowany. - Odparłem patrząc na niego jak na głupka. Uniósł do góry lewą brew i spojrzał na mnie jak na niedorozwiniętego.

- Ktoś cię szantażował i zmusił do czegoś co dla mnie podchodzi pod prześladowanie. Muszę z tego napisać raport. - Powiedział. Spojrzałem gwałtownie w stronę Caibre.

- Powiedziałaś im z kim się pierwszy raz całowałaś? - Zapytałem sarkastycznie patrząc na nią zza przymrużonych powiek.

- Z tobą. - Odpowiedział chórek trzech męskich głosów. Zrobiłem krok do tyłu i odwróciłem się gwałtownie w jej stronę.

- Już dawno powinienem to zrobić. - Powiedziałem i podszedłem do niej rozpinając po drodze pasek od spodni.

- Mogę wiedzieć co ty robisz? - Zapytał Twlyn. Nie odwróciłem się w ich stronę.

- Mam namiar jej tak mocno wpierdolić, aż wbije jej do głowy trochę oleju. A teraz Mała, dawaj dupę. - Warknąłem i złapałem ją za ramię, po czym zostałem powstrzymany delikatną dłonią na swojej. Bez problemu domyśliłem się czyja to ręka. Anelin.

- Nie rób tego, później możesz tego żałować.

- Trudno. Dopiszę to do bardzo długiej listy rzeczy, których będę żałować.

- Zapraszam za mną. - Głos ponownie zabrał Gelma’ar i jakby nigdy nic ruszył przed siebie nawet się na nas nie oglądając. Twlyn cmoknął niezadowolony ustami i ruszył za nim jak cień. Anelin spojrzał na naszą dwójkę i uśmiechnął się delikatnie.

- Chodźcie. Mu naprawdę się nie odmawia. - Powiedział i poczekał aż razem z Caibre ruszyłem w tym samym kierunku co pozostała dwójka. Słyszałem jak Anelin pocieszał tą głupawą dziewuchę, ale miałem to gdzieś. Zacząłem się powoli denerwować, a wiedziałem, że nie powinienem. Wziąłem kilka głębokich oddechów, aby zobaczyć czy powietrze normalnie przepływa przez moje oskrzela po czym wróciłem do swoich czarnych myśli.

Moja naiwna przyjaciółka zaczęła chodzić z pojebanym kolesiem w efekcie czego ten po tym jak ona z nim zerwała (uderzył ją chuj) zaczął nas szantażować. Spełniliśmy jego żądania. Dlatego ona ma teraz krótkie włosy i ma na swoim koncie maraton bieliźniany po mieście, a ja przez miesiąc byłem dziewczyną. Przez to, że byłem dziewczyną przyczepiła się do mnie jednostka z samorządu szkolnego, a ja tą jednotę obraziłem przez co inna jednostka z tego samego instytutu i ukochana pierwszej jednostki mnie uderzyła i została zawieszona. Moja naiwna przyjaciółka jakimś sposobem uzyskała pomoc od przewodniczącego rady uczniowskiej, czyli trzeciej jednostki i wszystko mu powiedziała. A mówiąc wszystko miałem na myśli wszystko. Czyli to, że ten człowiek wiedział, że to ja byłem wcześniej domniemaną dziewczyną, której przywalił jego kumpel i został za to zawieszony. Całe szczęście ta ciemna masa nie miała szans zobaczyć wcześniej mojego „Parkowego obiektu westchnień” dzięki czemu nie miała możliwości zdradzenia mu tego, że go obserwuję od jakiegoś czasu i potajemnie do niego wzdycham, co aktualnie było dla mnie czarnym humorem i doprowadzało mnie do panicznego napadu śmiechu. Jeżeli ta głupia gęś nie poszłaby do łóżka z tamtym przyjebem nie byłbym dziewczyną i nikt by się do mnie nie przypierdolił o stan mojego mundurka przez co nie musiałbym do nikogo pyskować i nikt by mnie nie pobił. Ona nie szukałaby pomocy u innych, a tamci nie dowiedzieli by się całej żenującej prawdy. Kobiety serio są skomplikowane i głupie. Mówiłem jej, że temu chujowi chodzi tylko o sex, a ta mówiła mi, że on jest inny i ją kocha. No tak ją kochał jak…

- Emaen…- Usłyszałem głos koło swojej głowy.

-…najarany glutami trolla Amor. - Powiedziałem na głos i wypuściłem głośno powietrze z płuc.

- Słucham?

- Słucham?

- To ja słucham. - Powiedział ponownie Twlyn, kiedy spojrzałem na niego jak na głupka.

- Nie rozumiem. - Przyznałem.  O co mu znowu chodziło?

- Jaki znowu najarany glutami trolla Amor? - Zapytał. Drgnąłem i rozejrzałem się po wszystkich. Pomijając rozbawiony ryj Caibre wszyscy gapili się na mnie jak na kogoś, kto sprzedał swój mózg na rynku za marne pieniądze.

- Ja to powiedziałem na głos?

- Tak. - Powiedziała Caibre.

- Ja to powiedziałem na głos? - Zapytałem jeszcze raz, a ta śmiejąc się cicho pod nosem ponownie odpowiedziała twierdząco. - Jezu Święty! Ja już chcę do domu. - Jęknąłem zakrywając oczy dłonią.

- O czym myślałeś?

- O tobie.

-Ej! Sam jesteś najarany glutami trolla!

- Nie powiedziałem, że to ty je jarałaś tylko, że myślałem o tobie, a to już różnica. Aaaa. Głowa mnie przez ciebie zaczyna boleć. No i miałaś się do mnie nie odzywać, dopóki nie znajdziesz swojego mózgu.

- Odłóżmy to może na później. - Gelma’ar postanowił nam przerwać. Skrzywiłem się i spojrzałem na niego. Uśmiechnął się delikatnie i oblizał dolną wargę. Znajdowaliśmy się w pokoju Rady Samorządu Szkolnego i jakoś mnie to nie cieszyło. - A teraz. Raport. Tak. Raport. Powiedz mi pokrótce co się stało i kto to zrobił, a ja resztę sam uzupełnię i po sprawie.

- Nie chce tego robić.

- Albo dowiem się tego od ciebie albo on niej. - Zaznaczył. Ta kretynka mogła powiedzieć za dużo. Skrzywiłem się i spojrzałem na niego wkładając całą swoją siłę woli, aby wyraz mojej twarzy okazywał jawne oburzenie i pełne wkurwienie tym, że zostałem w taki sposób zmuszony do powiedzenia prawdy.

- Ta kretynka znowu spiknęła się z jakimś chujem, który leciał na jej dupię i cycki. Mówiłem jej, że on chcę ją tylko bzyknąć, ale on mówiła, że on jest inny, że ją kocha i w ogóle. Rzygać mi się chciało, ale co ja tam będę się użerać z kimś, kto opchnął swój mózg za tabliczkę czekolady. Bzykali się po kontach, ile wlezie. Chuj. Nie wnikam. Ale jednego dnia przyszła zapłakana, że ta męska kurwa miała czelność ją uderzyć. Się wkurwiłem i do niego poszedłem. Ona za mną. Nie wiem po chuj. No i zanim mu przyjebałem ten mi pokazał jej zdjęcia. A się wkurwiłem. Nie wiem na kogo bardziej. Ale chyba na nią. No bo to trzeba mieć nasrane we łbie, aby robić sobie takie zdjęcia i komuś wysyłać. No ale cóż… jej brak mózgu i możliwości adekwatnej oceny sytuacji postawił nas pod murem. Musieliśmy zrobić to co on chciał, bo jak nie to on by rozesłał jej zdjęcia. To kretynka i bez mózgowa brzydula, ale kocham ją jak własną siostrę, więc przystałem na ten jego chory warunek. Ja spełniłem swój, ona swój i tyle w temacie. - Powiedziałem trzymając jej rękę na głowie, kiedy ta chciała się na mnie rzucić, aby mnie walnąć, ale bez problemu udało mi się ją powstrzymać.

- Dużo przeklinasz. - Zauważył Twlyn.

- Mam do wyboru albo przeklinać, albo przypierdolić kobiecie. Chujem nie jestem więc wybieram przeklinanie. - Powiedziałem. Twlyn skrzywił się delikatnie i odwrócił głowę w bok. Dopiero po chwili zrozumiałem o co mu chodziło. On nadal myślał, że uderzył dziewczynę, a nie mnie! A ja mu z takim tekstem wyjeżdżam. Wypuściłem głośno powietrze z płuc.

- No i bicie kobiet, to moja druga służbowa sprawa.

- Nie znalazłem jej. - Powiedział Anelin.

- Jak mam z nią pogadać i przeprosić, skoro nie pojawia się w szkole? - Zapytał Twlyn zaciskając dłonie w pięści. Cofnąłem się o krok.

- Emaen? - Zaczął Gelma’ar. Spojrzałem na niego. Gapił się na mnie wyczekująco. Pokiwałem przecząco głową, a ten nadal wlepiał we mnie te swoje szafirowe ślepia nie odpuszczając. Znał prawdę i czekał, aż sam się do tego przyznam.

- No dobra! Rozumiem! Nie gap się tak! - Krzyknąłem w jego kierunku i spojrzałem na Twlyn ‘a.- Nie musisz jej przepraszać. Ona się nie gniewa. Wręcz wie, że zasłużyła.

- Co ty gadasz?! Czy zasłużyła czy też nie uderzenie jej było totalną przeginką. - Powiedział. Odchrząknąłem kilka razy próbując modulować swoim głosem po czym spojrzałem na niego przepraszająco.

-„Skoro przeszkadza ci długość mojej spódnicy musisz być jebanym padałem i bzykać się po kontach z tymi, którzy zasad przestrzegali”.- Powiedziałem na jednym wydechu i czekałem na ich reakcje. A była taka jakiej się spodziewałem. Szeroko otwarte oczy i usta. Szok wymalowany na twarzy. Odchrząknąłem kilka razy.

- TY?!

- Ja.

- TY?!

- Niestety ja. - Powiedziałem, kiedy Twlyn zrobił krok w moją stronę.

- Twlyn zostaw.

- Ten gówniarz udawał dziewczynę! Gdybym wiedział, że to chłopak bardziej bym mu za takie odzywki jebął!

- Twlyn. - Chłodny głos Gelma’ara sprawił, że i ja się skuliłem w sobie, mimo że nie był kierowany w moją stronę. - Chłopak był szantażowany i zmuszony do tego, aby tak się pokazać ludziom dookoła siebie. To nie jego wina, więc się uspokój.

- Nie będę…

- Bo inaczej sobie pogadamy. - Warknął chłopak. W pokoju zapanowała cisza. Przyglądałem im się dokładnie zastanawiając się o co im tak właściwie chodziło. - A teraz trzecia sprawa i jesteście wolni. Na razie. - Zaznaczył Gelma’ar.

- Słucham?

- Chciałem osobiście zobaczyć i poznać mojego parkowego prześladowcę. - Powiedział przyglądając mi się uważnie. On wiedział! Wiedział, a ja zacząłem wpadać w panikę! Wiedziałem co się stanie i nie mogłem nad tym zapanować! Upadając na kolana zacząłem szybko wszystko wyrzucać ze swojego plecaka nim zbyt wielki atak paniki odbierze mi przytomność i będzie trzeba dzwonić po karetkę, kiedy duszności nie będą chciały przejść. Poczułem jak Caibre podaje mi mój fioletowy inhalator i uspakajająco głaszczę mnie po plecach mówiąc do mnie cichym głosem, że wszystko będzie w porządku i nie mam się czym denerwować. Kazała mi spokojnie i głęboko oddychać.

Posłuchałem jej.

Oddychałem…

Uspokajałem się…

Nie wiedziałem, że pokuta za moje grzechy wstrząśnie moim światem.

**

Przecinając szybko ciemny park słyszałem za sobą jakieś rozmowy i śmiechy. Wiedziałem, że wracanie o tej porze tym miejscem do domu było głupotą, ale to była jedyna droga jaką mogłem obrać. Nie moja wina, że musiałem oddać zaległe książki do biblioteki i się w niej zasiedziałem, a teraz musiałem przechodzić przez ten park uważając, aby nie zobaczył mnie ktoś kto nie powinien. A takie osoby, to każda pijana osoba bądź napalona, która omyłkowo mogła mnie wziąć za kobietę, co dość często mi się zdarzało.

W ogóle nie rozumiałem tych wszystkich napalonych i pijanych debili, którzy mylili mnie z kobietą. Przecież ja miałem stanowczo za mało na górze, a za dużo na dole, aby mogli mnie z nią pomylić, ale widać znajdowały się takie jednostki, które jednak miały spaczone umysły i postrzeganie otaczającej ich rzeczywistości, że wielokrotnie wzięto mnie za kobietę, przez co musiałem uciekać, jeżeli było ich wielu. Jeżeli była to tylko jedna osoba najpierw dostawała ode mnie po jajach, a dopiero później uciekałem.

Nie interesowało mnie, że jako inny facet byłem nie fair w stosunku do nich i nie powinienem stosować takich ciosów poniżej pasa, ale oni nie musieli wyobrażać sobie jak się wpychają w mój tyłek. Oni byli nie fair w stosunku do mnie biorąc mnie za kobietę, ja byłem taki sam w stosunku do nich i kopałem po jajach. Wiece prawo silniejszego czy prawo dżungli. Zjedz bądź zostań zjedzony. A ja nie miałem zamiaru zostać zjedzonym. Jestem ciężkostrawnym osobnikiem.

Odetchnąłem z ulgą, kiedy dojrzałem swój blok. Jeszcze jakieś trzy minuty i będę bezpieczny w swoim pokoju cisnąć w PS4. Uśmiechnąłem się delikatnie do swoich myśli, w których już przesiedziałem całą noc grając na konsoli i pochłaniając masę owoców oraz pijąc herbatę.

Wiem.

Jestem dziwny.

Normalny dzieciak w moim wieku opychałby się chipsami i pił napoje gazowane. Ja gazowane piłem tylko raz w roku. Na moje urodziny. A chipsów nie znoszę od małego. Kilka razy próbowałem je spróbować, ale mi nie podpasowały i zrezygnowałem z wmuszania ich w siebie, aby tylko być jak inni. Kiedy inne matki kupowały dzieciakom chipsy i słodycze moja kupowała owoce i warzywa i wymyślała z nich przeróżne przekąski.

Z początku jak mnie ktoś poznawał to się ze mnie śmiał nie mogąc zrozumieć, dlaczego tak robię, a nie inaczej. Jak im tłumaczyłem, że nie lubię chipsów i słodyczy patrzyli na mnie jak na debila. Wtedy ja się pytałem, czy są jakieś owoce i warzywa, za którymi nie przepadają. Oni mi podawali całą listę, wtedy im to porównywałem. Mówiłem, że dla mnie chipsy i słodycze są jak dla nich owoce i warzywa.

Nie wiedziałem skąd mi się to wzięło. Tak samo jak nie paliłem. Spróbowałem raz. Skrzywiłem się. Powiedziałem, że tego gówna palić nie będę, bo mi nie smakuje. Jak inni palą to już ich problem, nie mój.

Drgnąłem, kiedy z naprzeciwka zmierzała w moją stronę grupka jakiś osób. Z daleka mogłem zauważyć, że są to osoby w stanie nietrzeźwym. Skrzywiłem się i opuściłem głowę w dół nie chcąc nawiązać z nimi kontaktu wzrokowego.

- No hej Maleńka. - Skrzywiłem się, kiedy oczywiście któryś z nich się pomylił i wziął mnie za kobietę. I na dodatek śmierdział!

- …- Spojrzałem tylko na niego po czym próbowałem ich wyminąć, ale jego dwóch kumpli zagrodziło mi drogę nie pozwalając mi przejść. Osiedlowe drechy. Jak nic.

- Gdzie to się Skarbie wybierasz? Nie zostaniesz z nami i nie dotrzymasz nam towarzystwa. Znamy bardzo ciekawe miejsce. - Zawołał ten co wcześniej do mnie mówił. Wypuściłem głośno powietrze z płuc i spojrzałem na chwilę na gwiazdy. Były takie ładne i tak daleko. No i miały święty spokój. Nikt ich nie denerwował i nie zaczepiał jak te pijaki właśnie mnie.

- Jak coś to Maleńki. Nie mam zamiaru z wami zostawać i dotrzymywać wam towarzystwa, bo to wy nie będziecie w stanie dotrzymać go mnie. I nie mam zamiaru z wami iść pod kolejny monopolowy, aby się z wami narąbać.

- Hę?!

- Stary, to nie baba! - Krzyknął jeden z tych, którzy zagrodzili mi drogę.

- Dobrze, że tak szybko się zorientowałeś i nie zdążyłeś się podniecić moim widokiem. Nie zawsze mam szczęście, że inni tak szybko łapią, że próbują grupowo zgwałcić jakąś biedną laskę. Jak to będzie brzmieć na policji. Złapani w parku za gwałt na kobiecie czy złapani w parku za gwałt na nastoletnim chłopaku. Co gorsze? - Zapytałem zaciskając prawą rękę w pięść. Nie miałem zamiaru poddać się bez ewentualnej walki.

- Emaen. - Usłyszałem za sobą głos, który słyszałem raz w życiu, ale bez problemu rozpoznałem jego właściciela. Jęknąłem głośno pod nosem i spojrzałem w tamtą stronę. A jak! Gelma’ar stał za mną z pozostałą dwójką z Rady Uczniowskiej i o dziwo z Caibre. Jeszcze ich mi tutaj brakowało. A pojawienie się tego pierwszego mogło przynieść poważne problemy i katastrofę. Najpierw dla tych pożal się boże fagasów, którzy mnie zaczepili, a później dla mnie. Nie chciałem jednak o tym jak na chwile myśleć i zepchnąłem swoje życiowe rozterki w głąb swojej świadomości, i tak przecież tego nie zmianie. Nie ważne jak bardzo będę jęczeć, a on jest za bardzo uparty, aby w końcu to zrozumieć.

- Słucham?

- Coś się stało? - Zapytał patrząc uważnie na mężczyzn, którzy widocznie nie byli zadowoleni z tego, że ktoś jeszcze się napatoczył na nasze małe spotkanie.

- Mam z panami debatę. - Odparłem poprawiając delikatnie plecak na ramieniu.

- Na temat??

- Tego co gorsze. Zostać złapanym w parku za gwałt na kobiecie czy zostać złapanym w parku za gwałt na nastoletnim chłopcu. Właśnie mieli mi udzielić odpowiedzi, kiedy nam przerwaliście.

- Jebnięty jesteś? - Zapytał zaskoczony Twlyn. Spojrzałem na niego marszcząco delikatnie czoło.

- Przecież to jest ważny temat debaty. Sam się zastanawiam co dla takich ludzi było by gorsze. A dla was?

- Zgwałcenie faceta. - Powiedziała Caibre. Spojrzałem i zmarszczyłem czoło.

- Czyli dla ciebie, jeżeli facet zgwałci faceta to ma mniej przejebane niż jakby zgwałcił kobietę? Kobietę może faceta już nie.

- Nie może nikogo. - Powiedział Gelma’ar. Jego odpowiedź mi się bardziej podobała. Spojrzałem w stronę pijanych facetów, którzy do końca nie wiedzieli co się dzieje.

- Czyli dzisiaj mnie zbytnio nie zaliczycie. W sumie to nigdy mnie nie zaliczycie, więc sorry. - Powiedziałem i wzruszyłem ramionami, kiedy bez słowa zawinęli się w tylko sobie znanym kierunku. Wziąłem głęboki oddech. Póki co jestem jeszcze bezpieczny, ale jak tylko będziemy sami to się dopiero zacznie jazda bez trzymanki. I oczywiście to będzie moja wina! Bo to niby ja kogoś znowu prowokowałem! A to, że oni sami do mnie przyłazili to już mniejszy problem. Pokręciłem przecząco głową. - Dziwni jacyś. Przynajmniej mogli się pożegnać jak już nie mieli mnie zamiaru dalej gwałcić.

- Ty serio jesteś jebnięty.

- Dlaczego tak uważasz?

- A kto normalny gadałby o takim czymś ze swoim potencjalnym gwałcicielem? - Zapytał Twlyn. Wzruszyłem ramionami. I tak tego nie zrozumie. Przeszedłem kilka kroków do maszyny z napojami i wybrałem sobie zimną herbatę.

- To jest Emaen, tego nie ogarniesz. - Powiedziała Caibre. Ona to za pewne miała wiele do powiedzenia na temat moich odchyłów.

- Wiesz coś o tym? - Zapytałem zaczepnie odkręcając butelkę napoju. Upiłem łyk i skrzywiłem się. Było słodkie! Spojrzałem na etykietkę. Wziąłem napój z cukrem. Cmoknąłem z niesmakiem językiem i skierowałem swoje kroki znowu w stronę tej przeklętej maszyny tym razem stawiając na zwykłą wodę.

- Znam cię całe życie, więc się przyzwyczaiłam. Niczego przede mną nie ukryjesz. - A byś się zdziwiła pomyślałem i spojrzałem przelotnie na niebo po czym znowu pokręciłem przecząco głową. - Trzymaj. - Powiedziała i podała mi kilka drobniaków. Bez słów rozumiałem o co jej chodziłem. Podałem jej herbatę wiedząc, że ją wypije. Ja bym to pewnie w domu wywalił, jeżeli któryś z rodziców by tego nie chciał.

- Nie mów, że to wypijesz. - Powiedział Twlyn patrząc na nią. Ta tylko kiwnęła twierdząco głowa po czym przyssała się do butelki. Ten się skrzywił jakby brała coś obrzydliwego do ust.

- Miałeś penisa w ustach, a mówisz fuj na to, że pije herbatę? - Zapytała zaskoczona. Uśmiechnąłem się pod nosem. Zboczona jędza.

- Głośniej to powiedz. Jeszcze połowa bloków cię nie słyszała. - Warknął Twlyn. Wysunąłem pospiesznie dłoń i zasłoniłem nią usta dziewczyny, kiedy głośniej nabierała powietrza do płuc. Spojrzałem na niego jak na idiotę.

- Jej dwa razy nie musisz o to prosić. - Powiedziałem, a kiedy ten się zorientował co ona chciała zrobić, pożegnałem się z nimi i ruszyłem w stronę domu. Ciągle czułem na sobie czyjeś spojrzenie. Nie odwróciłem się. Nie chciałem wiedzieć kto się tak na mnie gapił, chociaż miałem co do tego swoje przypuszczenia.

**

Jakiś tydzień po tym natknąłem się jeszcze raz na swoich „przyjaciół niedoszłych gwałcicieli” w parku i zmuszony byłem przed nimi uciekać. Prawie przejechał mnie samochód, kiedy dużo nie myśląc wpakowałem się na jezdnie, aby uniknąć tego cholernego gwałtu czy napaści. Nie wiedziałem co im do końca chodziło po głowach. Wtedy z drugiego samochodu, który się zatrzymał, a który zrobiłby ze mnie mielone pierwsza klasa wysiadł przewodniczący szkoły. Nie był zadowolony, że wpakowałem mu się pod koła. Bez słowa i z delikatnością, której by mu pozazdrościł jakiś górski troll wciągnął mnie do swojego auta i ruszył w sobie znanym tylko kierunku. Bałem się oddychać, a co dopiero pytać, gdzie mnie zabiera.

Zatrzymał się przed blokami po drugiej stronie parku. Jakbym dobrze wyostrzyły wzrok będąc u siebie na balkonie może bym je zobaczył. Nie byłem pewny. Musiałem to kiedyś sprawdzić. O ile wyjdę z tego żywy. Dlaczego on mnie tutaj zabrał?? Gdzie byliśmy i czego on ode mnie chciał?

Wyszedł z samochodu i nie czekając na mnie ruszył przed siebie. Kiedy zamknąłem za sobą drzwi auta, te się zablokowały i uruchomił się alarm. Spojrzałem na niego i przełknąłem głośno ślinę. Czy miałem iść razem z nim? Kiedy chciałem się ewakuować ten jakby to wyczuł i spojrzał w moją stronę takim wzrokiem, który jasno dał mi do zrozumienia, że mogę tylko przebierać nogami do przodu. Każdy krok wykonany w tył będzie czynem niewybaczalnym i od razu karanym.

Wypuszczając głośno powietrze z płuc ruszyłem za nim chociaż za bardzo nie miałem na to ochoty.

Wyciągnąłem telefon z kieszeni i napisałem wiadomość do matki.

Kochana mamo, pisze do ciebie, aby się z tobą pożegnać. To co mnie za chwilę spotka pewnie sprawi, że zniknę z powierzchni ziemi.

Pamiętaj, że zawszę będę przy tobie i cię kocham.

E.

Wysłałem to do niej, kiedy podchodziłem do windy. Nim do niej wszedłem dostałem wiadomość zwrotną od matki. Spojrzałem na nią i miałem ochotę strzelić sobie w łeb.

Zanim znikniesz z powierzchni ziemi posprzątaj swój pokój i kup jajka oraz mleko po drodze.

Mama.

Na niej zawsze można polegać nie ma co. Jakbym jej napisał, że mnie porwano i chcą mnie sprzedać na czarnym rynku to by mi się kazała rozejrzeć, czy nie ma na tym rynku jakiś owoców po przecenie. Bezbłędna kobieta. Kręcąc przecząco głową wysłałem wiadomość jeszcze do jednej osoby. Wiedziałem, że ona bardziej się przejmie.

Jak przestane się odzywać szukaj mojego grobu gdzieś u nas w parku albo w jego okolicach. Ewentualnie szukaj mnie gdzieś w dzielnicy Czerwonych Latarni.

E.

Wysiadając z windy zerknąłem na telefon i zacząłem się poważnie zastanawiać czy czasami nie zamieniono mnie w szpitalu czy coś, bo to bardziej Caibre przypominała moją matkę, a nie ja przypominałem ją. Odpowiedź tej postrzelonej baby brzmiała tak.

Będziesz dobrym nawozem dla parkowej roślinności. Jak trafisz do tej Dzielnicy to chcę zniżkę po znajomości.

C

Przystanąłem zaskoczony, kiedy Gelma’ar otwierał drzwi jakiegoś mieszkania.

- Um.… co to za miejsce?

- Moje mieszkanie. - Powiedział otwierając drzwi szerzej i wpuszczając mnie przodem. Spojrzałem na niego jak na idiotę. Ja mam tam niby wejść? Nie ma mowy! Jeżeli tam wejdę wiedziałem jak to się skończy, a ja nie chciałem z nim gadać. Chcę do domu! Z dala od niego i jego przenikliwego i wkurwionego spojrzenia!

Zrobiłem krok w tył, a wtedy on złapał mnie za przegub ręki po czym wciągnął mnie do swojego mieszkania. Jęknąłem ni to z zaskoczenia ni to z bólu. Skrzywiłem się, kiedy zamknął za nami drzwi i popchnął mnie delikatnie jak podejrzewałem jego pokoju. I się nie pomyliłem. Przeszliśmy obok wszystkich zamkniętych drzwi i zatrzymaliśmy się we wnętrzu jego pokoju, w którym znajdowało się wielkie łoże (łóżkiem to bym tego na bank nie nazwał), trzydrzwiowa szafa z lustrem, biurko, trzy regały zapełnione książkami oraz mały stolik i trzy fotele w kształcie poduszek do piłki nożnej. Wskazał mi na jeden z nich i ściągnął z siebie swój sweter. Otworzyłem szeroko oczy, kiedy moim oczom ukazał się widok jakiego nigdy bym się po nim nie spodziewał. Na jego obu rękach od łokci w górę ciągnęły się długie tatuaże. Na prawej ręce widniała głowa smoka, na lewej jego ogon. Podejrzewam, że przez całe jego barki ciągnęła się reszta jego tułowia. Odwróciłem od niego speszony wzrok, kiedy zauważył, że się na niego gapię. Kątem oka zauważyłem, jak ściąga swoje okulary i odkłada je na biurku po czym przeczesuje włosy do góry i pozostawia je w takim nieładzie. Wglądał jak całkiem inna osoba.

- Napijesz się czegoś? - Zapytał podchodząc do drzwi swojego pokoju. Spojrzałem na niego.

- Herbatę, jeżeli to nie problem. - Powiedziałem. Ten bez słowa wyszedł z pokoju. Co ja tutaj w ogóle robię? Po co on mnie tutaj przyciągnął i jeszcze proponował mi coś do picia? Pokręciłem przecząco głową dochodząc do wniosku, że i tak nie uzyskam na te pytania odpowiedzi sam i musiałem na niego poczekać.

- Proszę. - Powiedział i postawił przede mną kubek z parującym napojem. Spojrzałem na niego niepewnie. Nie wiedziałem jak miałem się zachować i co miałem zrobić w takiej sytuacji.

- Um dziękuje? - Zapytałem. Prychnął pod nosem i napił się czegoś ze swojego kubka. Po zapachu zorientowałem się, że pije kawę. Kawę? Czyli nie muszę… - Mogę wiedzieć, dlaczego mnie tutaj przyprowadziłeś?

- Czeka cię kara za twoje grzechy i ignorancje. - Powiedział to całkiem poważnie. Zacząłem się głośno śmiać, ale kiedy jego wyraz twarzy nie zmienił się nawet na jotę spojrzałem na niego zaskoczony.

- czekaj. Ty mówisz całkiem serio? - Zapytałem gapiąc się na niego jak sroka w gnat. On nie żartował?! Co tutaj się kurwa wyprawiało?!

- Przez twoje odzywki mój kumpel został zawieszony w szkole przez co miał problemy w domu, a jak widzisz…- Przeciągnął prawą dłonią po lewej ręce po tatuażu. - Wywodzimy się z tych rodzin. Po drugie nie potrafisz szanować kobiet. A po trzecie sam miałbym przez ciebie problemy gdybym cię dzisiaj przejechał autem. Trzeba ci przetrzepać skórę. - Powiedział. Chciał mnie bić? Nie podniósł na mnie wcześniej ręki, więc jego wywód trochę mnie zaskoczył. Wgniotłem się w fotel obserwując dokładnie jego każdy ruch.

- Twój kumpel nie musiał mnie bić, zawsze tak do niej gadam, to trzeba było mnie przejechać.

- Strasznie pyskujesz i nie masz szacunku do starszych. - Odbił piłeczkę marszcząc delikatnie brwi. Nie spodobało mu się to ostanie.

- Odzywam się do ludzi tak jak na to zasłużyli, a na szacunek trzeba sobie zasłużyć i zapracować.

- Nie potrafisz dochować tajemnicy.

- Potrafię! - Krzyknąłem i zasłoniłem pospiesznie usta. Uśmiechnął się pod nosem. Tutaj chciał uderzyć drań jeden!

- Twój atak astmy w szkole…

- To ty to poruszyłeś nie ja. Ja bym nie powiedział, że cię obserwuję w parku. Ty to powiedziałeś!

- Nie mówiłeś czasami Caibre, że mnie obserwujesz?

- Nie powiedziałem, że CIEBIE obserwuje tylko, że jest pewien CHŁOPAK, którego obserwuje.

- Prowokowałeś tych facetów w parku do tego, aby cię przelecieli.

- Gdyby to zrobili właśnie dzisiaj wyławiano by ich ciała z rzeki, a ty jakby nigdy nic piłbyś sobie kawkę w pokoju i udawałbyś zaskoczonego, że takie coś miało w ogóle miejsce. - Sarknąłem i odwróciłem się do niego bokiem, aby nie widzieć jego twarzy. - Od samego początku ci powiedziałem, że nie chce tego ukrywać i że to mi nie przeszkadza. Mogliśmy przynajmniej powiedzieć twoim przyjaciołom oraz Caibre, ale nie bo po co. Tak będzie lepiej. Tak będzie bezpieczniej! Nie jest lepiej! I nie jest bezpieczniej!

- Nie krzycz.

- Nie będziesz mi mówić co mam robić! Od półtorej roku od kiedy się spotykamy mówisz mi co mam robić i kiedy! Nawet nie mogę z tobą normalnie porozmawiać, kiedy jestem poza twoim pokojem i nie pije tej cholernej herbaty, a ty kawy. Jakbyś nie wziął tej jebanej kawy nie mógłbym poruszyć tego tematu, bo w końcu nie dałbyś mi sygnału, że droga wolna.

- Emaen. – Zaczął twardo. Pokazałem mu środkowy palec nawet na niego nie patrząc. - Mówiłem ci, że do póki nie skończysz szkoły musimy to wszystko ukrywać, a później, jeżeli chcesz to nawet kupie sobie bluzkę z twoim zdjęciem na piersi i plecach i napisze tam, że z tobą chodzę.

- Ja nie chcę czekać jeszcze trzech lat!

- Pamiętasz co się ostatnio stało?

- Nie obchodzi mnie….

- PAMIĘTASZ?!- Krzyknął. Drgnąłem. On nie krzyczał, tylko mówił spokojnie. A jak krzyczał…. Zacisnąłem drżące wargi.

- Zostałem dźgnięty nożem w plecy. - Powiedziałem cicho. Od półtorej roku spotykam się z tym gburem. Po pół roku zostałem zaatakowany przez jakąś jego potencjalną narzeczoną i wylądowałem na miesiąc w szpitalu. Caibre była wtedy na wakacjach u dziadków więc nie musiałem jej niczego mówić. Ale moi rodzice musieli poznać prawdę. I poznali. Nie byli z początku do końca zachwyceni, ale Gelma’ar ma pewien pomysł, ale musiał mnie do niego przekonać. Z początku nie wiedziałem o co mu chodzi. Po tym jak mi go przedstawił zdenerwowałem się na niego i nie odzywałem się do niego przez rok. No bo jak to mieliśmy udawać przed całym światem jakbyśmy się nie znali i nigdy nic między nami nie zaszło. Dopiero jak jestem u niego w mieszkaniu możemy się zachowywać tak jak na normalną parę przystało albo jak on ukradkiem przemykał się do mnie do domu i spędzał u mnie noc za zgodą rodziców. Musiałem udawać, że go nie znam, że nie wiem kim jest i kłamać w kwestii swoich uczuć. Powiedział swojemu ojcu, że ma mu nie szukać żadnej narzeczonej ani nic, bo on kogoś ma, ale pozna tą osobę dopiero za trzy lata jak skończę liceum. Wiedziałem, że wymyślił to dla mojego bezpieczeństwa. Ale ja już powoli nie miałem siły. Wiecie jak to ciężko jest przejść koło niego na mieście i udawać, że się go nie zna. Później w szkole kiwnąć mu tylko na przywitanie, bo w końcu on jest z SU i wszyscy go znali. Jak to jest ignorować te wszystkie laski, które sikają na jego widok i udawać, że mnie to nie rusza. Później się z nim pokłóciłem, bo pobił się z pewnym chłopakiem, który śmiał na mnie przychylnie spojrzeć i zawieszono go w prawach ucznia. Za karę ojciec zabrał go do głównego domu, a ja nie mogąc się z nim skontaktować skończyłem jak dziewczyna. Myślałem, że on się nigdy o tym nie dowie, bo będzie mi suszył głowę o to, że się na to zgodziłem. Gniewając się na niego pewnego dnia zauważyłem, że pojawia się w parku niedaleko mojego domu. Mogłem go obserwować. Tego mi nikt nie zabronił. W końcu mogłem sobie popatrzeć na to co należało do mnie. Ale chciałem więcej. Chciałem go dotknąć. A po tym jak się dowiedziałem, że Caibre skorzystała z jego pomocy i jeszcze mu powiedziała, że byłem DZIEWCZYNĄ i to z nią się pierwszy raz CAŁOWAŁEM myślałem, że sam się zabiję. Już wiedziałem, jak zareaguję na te ekscesy, a on mi tutaj przy wszystkich powiedział, że jestem jego stalkerem! Ten to miał tupet! Ja się rok pilnowałem, aby się z niczym nie zdradzić, a ten jakby nigdy nic wyjeżdża z takim tekstem przy innych. A teraz jak PRZEZ PRZYPADEK by mnie potrącił, bo goniła mnie grupka pijaków, to oczywiście cała wina spadała na mnie.

Moi rodzice już dawno go zaakceptowali i nawet polubili, ale nadal popierali jego głupi pomysł ukrywania się. Aż miałem ochotę im powiedzieć, żeby sami przed światem ukrywali swój związek. Ja nie chciałem już tego robić. Chciałem, aby wszyscy wiedzieli, że ja też jestem z kimś w związku. Że jestem szczęśliwy. Kocham i jestem kochany. Ale dopóki ten gbur nie powie, że możemy to innym powiedzieć, to nie mam co liczyć na to, aby inni się dowiedzieli.

- Musisz wytrzymać…

- Przez trzy lata masz mnie nie ruszać.

- Słucham? - Zapytał pochylając się nade mną i próbując mnie pocałować.

- Skoro ja nie mogę powiedzieć innym, że jesteśmy razem do póki nie skończę szkoły, tak ty nie możesz mnie ruszać do tego czasu. - Powiedziałem oburzony próbując się od niego odsunąć, ale mi na to nie pozwolił.

- Możesz powtórzyć, bo chyba źle cię zrozumiałem.

- Powiedziałem, że….

- Kara za twoje grzechy. - Powiedział i pochylił się nade mną.

- Przestań! - Krzyknąłem, kiedy ten bezceremonialnie zaczął mnie łaskotać i wyrwał z mojego gardła głośny śmiech oraz krzyk. Nie przestawał mnie łaskotać, dopóki nie zacząłem go o to błagać i przepraszać za wszystko za co w jego mniemaniu sobie na to zasłużyłem. Pochylił się i pocałował mnie namiętnie przytrzymując sztywno moją głowę abym czasami nie uciekł nią gdzieś na bok. Skrzywiłem się i odsunąłem go od siebie delikatnie. Zmarszczył czoło. Nie spodobało mu się to. Wyciągnąłem z kieszeni paczkę gum do żucia i dałem mu jedną. Przekręcił oczami i posłusznie wziął gumę do ust.

- Mógłbyś już mi odpuścić.

- Nie. Śmierdzisz fajkami. Ja się z popielniczką całować nie będę.

- Dramatyzujesz. - Powiedział i pochylił się nade mną. Wypuściłem głośno powietrze z płuc. Walczyłem z nim o to od prawie dwóch lat od kiedy jako uczeń pierwszej liceum uratował dzieciaka z drugiej gimnazjum przed pobiciem i po spraniu kilku ludzie ze swojego liceum odpalił przy mnie fajkę. Zamiast mu podziękować powiedziałem, że śmierdzi i sobie poszedłem. Pół roku później zostaliśmy parą.

Jęknąłem głośno w jego usta, kiedy przejechał językiem po moim podniebieniu zostawiając mi w ustach gumę, którą mu dałem. Przyciągnąłem go bliżej siebie pozwalając mu się na mnie położyć na tyle na ile pozwalał mu fotel.

Warknął i oderwał się ode mnie po czym pociągnął mnie w stronę łóżka i rzucił na mnie przygniatając mnie do niego i wyciągając ze mnie głośny jęk.

- Gelma’ar słuchaj…- Urwał głos od strony drzwi. Spojrzałem tam gwałtownie i jęknąłem głośno zakrywając się poduszką.

- Twlyn wypierdalaj! - Warknął Gelma’ar nie przestając dobierać się do moich spodni. Najwidoczniej jego przyjaciel posłuchał, bo po chwili leżałem już na łóżku w samych majtkach i byłem przygniatany do miękkiego materaca przez jego umięśnione ciało. Chciałem coś powiedzieć, ale nie pozwolił mi na to całując mnie namiętnie i wpychając swoje wścibskie łapy pod moją koszulkę.

Widać co trzy miesiące bez kontaktu cielesnego z nim robiły. Byłem w szoku, że aż tyle wytrzymał, ale nie musiał się bić to by nie dostał zawieszenie i szlabanu na chacie. A wtedy…

- Kocham cię. - Jęknąłem, kiedy przejechał paznokciami po moim torcie i palce zatrzymał na gumce od majtek. Spojrzał mi w oczy.

- Czy uwierzysz, że pomimo tego, iż jestem skończonym chujem również cię kocham na swój własny pojebany sposób.

- Podoba mi się twój chuj i pojebany sposób kochania mnie. - Warknąłem i przyssałem się do jego szyi, kiedy zaczął majstrować przy mojej bieliźnie. Zaśmiał się cicho i pozwolił mi na to, mimo że planowałem mu zrobić malinkę.

Ciekawe jak się z tego wytłumaczy?

Chociaż mu będzie łatwiej się wytłumaczyć z jednej malinki, a nie tak jak mi z całego ciała obsypanego malinkami śladami zębów oraz zadrapań, które niewątpliwie na mnie zostawi. Zawsze je zostawiał.

Moim grzechem było to, że go poznałem….

I cieszę się, że jestem grzesznikiem oraz zgrzeszyłem….

Ponieważ jestem szczęśliwy i kochany….

Mój Grzech….

Gelma’ar…

************************************

No i to koniec tego "krótkiego" rozdziału. Mam nadzieję, że wam się spodobał.

Pozdrawiam Gizi0031